καλημέρα σας

καλημέρα σας
ΟΧΙ στη λιτότητα του λαού μας..... … Την Κυριακή 5 Ιούλη 2015, ο Ελληνικός λαός θα πει ένα ηχηρό ΟΧΙ στην λιτότητα, ΟΧΙ στον θάνατο της Χώρας και του λαού της…

Ανοίγουν 70 υποκαταστήματα της Εθνικής για να πληρωθούν οι συντάξεις

Θα δοθούν ολόκληρες οι συντάξεις στους συνταξιούχους



Το άνοιγμα 70 υποκαταστημάτων από όπου οι συνταξιούχοι θα προμηθευτούν τις συντάξεις τους αναμένεται να ανακοινώσει μέσα στην ημέρα η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας.Οι συντάξεις θα πληρωθούν κανονικά και θα δοθούν ολόκληρες στους συνταξιούχους.Την ίδια στιγμή αγώνας δρόμου διεξάγεται προκειμένου να ανοίξουν τα ΑΤΜ μέχρι σήμερα το μεσημέρι, προκειμένου να ξεκινήσουν οι συναλλαγές των... πολιτών με όριο ανάληψης ανά κάρτα τα 60 ευρώ την ημέρα.

_____________

Ναόμι Κλάιν (Δόγμα του Σοκ) - Μην δειλιάσεις Ελλάδα!

  ΠΟΛΙΤΙΚΗ   
«Do not Blink, Greece»


Το γνωστό chicken game που παίζεται τα τελευταία πέντε χρόνια στην Ελλάδα, έφτασε στην κορύφωσή του. Και ο Αλέξης Τσίπρας έπαιξε πολύ καλά με τα πολύ άσχημα «χαρτιά» που είχε στα χέρια του, παρά τα όσα λένε οι καταστροφολόγοι.


Ο Έλληνας πρωθυπουργός μοιάζει να κατέλαβε εξ απήνης τον πλανήτη, χθες βράδυ, όταν ανακοίνωσε ότι θα προχωρήσει σε δημοψήφισμα με τον ελληνικό λαό να απαντά αν συμφωνεί με την πρόταση των ΕΕ/ΔΝΤ. Ξεξαθάρισε ότι εκείνος είναι δυστυχής με την πρόταση προσφοράς την οποία χαρακτήρισε ως αφόρητη και ταπεινωτική και ότι την απορρίπτει. 
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης γρήγορα καταδίκασαν την κίνηση. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που, για εβδομάδες, κριτικάρουν τον Τσίπρα ότι κάνει πολλές υποχωρήσεις κατά τις διαπραγματεύσεις και κινείται προς μία συμφωνία την οποία χαρακτήριζαν ως απαράδεκτη. 
Διεθνείς σχολιαστές αντέτειναν ότι η διαπραγμάτευση συνεχίζεται σήμερα, με το Eurogroup, και η «ελληνική ομάδα» βρέθηκε ξαφνικά σε μια θέση όπου έχει τραβήξει έναν άσσο από το μανίκι της όταν κανείς δεν φανταζόταν ότι είχε. 



Ποια είναι η αλήθεια;
Όπως πάντοτε, βρίσκεται κάπου στη μέση. Νωρίτερα μέσα στο τρέχον έτος, έγραψα ότι η ΕΕ και ειδικά το ΔΝΤ το παράκαναν. Διότι για να δουλέψει η θεραπεία του Σοκ πρέπει να υφίσταται μια πλειοψηφία με κάτι να χάσει. Υπάρχει ένα σημείο το οποίο ξεπεράστηκε και όπου η πλειοψηφία των Ελλήνων χαμογελά με απειλές τύπου capital control και χάσιμο των διαθεσίμων κεφαλαίων. Απλά διότι δεν έχουν κάτι από αυτά. Και όταν συμβεί αυτό, η αντίδραση ενός έθνους στην ταπείνωση μπορεί να είναι απρόβλεπτη. 
Είναι αλήθεια ότι το δημοψήφισμα θα οδηγήσει τους Έλληνες σε δυστυχείς επιλογές. Θα είναι δυστυχία που οι ίδιοι θα έχουν αποφασίσει για τον τύπο της; Πάντως είναι ιδιαίτερα άδικο να προτείνει κανείς ότι για τούτο ευθύνεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Σε μια θέση όπου σαράντα χρόνια διαφθοράς και κυβερνητικής ανικανότητας κια πέντε χρόνια απαράδεκτης ηγεμονίας του ΔΝΤ έφεραν. Αντιμέτωπη με την συνεχώς αυξανόμενη άβυσσο της λιτότητας ή ενός θανάτου γραφειοκρατικών περικοπών ο Τσίπρας επέλεξε να δράσει καταλυτικά και να φέρει τα πράγματα σε ένα αποφασιστικό τέλος. 
Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι σε 20 χρόνια η Ελλάδα θα συνεχίσει να υπάρχει και το πιο πιθανό να θάλλει. Δεν το λέω αυτό βασιζόμενη στη λάμψη του ένδοξου παρελθόντος και τα επιχειρήματα περί λίκνου της δημοκρατίας. Με απωθεί ο εθνικιστικός ρομαντισμός. Και όλα αυτά είναι στο μακρινό παρελθόν.
Βλέπω το παρόν.
Βλέπω τα κινήματα αλληλεγγύης που ξεπήδησαν και παρέχουν ιατρική φροντίδα σε αυτούς που δεν διαθέτουν ή καταφύγιο για τους άστεγους Σύριους μετανάστες που περνούν τα σύνορα. Βλέπω τις συνεργατικές φάμπρικες και τα εστιατόρια που παρέχουν δυνατότητες εργασίας.
Βλέπω το πόσο κοντά έχουν έρθει οι οικογένειες που συνθέτουν το υφαντό της κοινωνίας μας και άντεξαν τα πέντε χρόνια της συνεχιζόμενης σφαγής. Με αυτά τα επιτεύγματα είμαι γεμάτη ελπίδα για το μέλλον – όχι για την αρχαία ιστορία. 


Η σωστή ερώτηση είναι:

Θα επιβιώσει η Ευρωπαϊκή Ένωση; Αυτό εξαρτάται από τον χειρισμό της κατάστασης, τις επόμενες ημέρες. Δεν είναι μόνο οι Έλληνες που αισθάνονται άβολα με την μικροδιαχείριση των πραγμάτων από διεθνή όργανα χωρίς νομιμοποίηση οποιασδήποτε δημοκρατικής εκλογής. Και ήρθε η ώρα, η ΕΕ να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό της είτε ως εκείνη που παλεύει να ισορροπήσει την ομογενοποίηση με την κυριαρχία είτε ως ο φεντεραλιστής τραμπούκος, με τον κίνδυνο της εξαφάνισης να παραμονεύει. 
Υπάρχει και η συζήτηση για την αποφυγή της ευθύνης από την ελληνική κυβέρνηση. Εγώ το βλέπω διαφορετικά. Η κατάσταση, όπως την παρέλαβε ο Τσίπρας τον Ιανουάριο ήταν δύσκολη από την αρχή. Η εντολή που είχε λάβει ήταν σαφής: οι Έλληνες επιθυμούσαν Α) να τελειώσει η λιτότητα και Β) να μείνουν στο ευρώ. Υπήρχε πάντοτε η πιθανότητα αυτοί οι δύο στόχοι να ήταν ασύμβατοι. Ο Τσίπρας είναι ο ηγέτης που με ειλικρίνεια δηλώνει: «Όπως προκύπτει, παρά τις εργώδεις προσπάθειές μας, δεν καταφέρνουμε να πετύχουμε και το Α και το Β. Έτσι, προσφεύγουμε και πάλι σε εσάς (τον ελληνικό λαό) για οδηγίες. 
Μοιάζει ιδιαίτερα περίεργο πόσοι ενάντιοι στην δημοκρατία έχουμε γίνει. Πόσο εξωπραγματικός φαίνεται ένας ειλικρινής ηγέτης που δεν είναι διαθετειμένος να ξεπουλήσει την χώρα σε ανταλλαγή της συνέχισης της προσωπικής ισχύος. Πάρτε μιαν ανάσα. Αφήστε στα μάτια να προσαρμοστούν. Ο Τσίπρας είναι αυτός που όλοι οι ηγέτες θα έπρεπε να είναι. Απλά θα πρέπει να προσαρμοστούμε και να δούμε τα πράγματα μέσα από το πρίσμα του πολιτικού υπολογισμού ότι η δημοκρατία, όπως θα έπρεπε να είναι μοιάζει παραμορφωμένη. 
Δεν γνωρίζω την απάντηση των πολιτών στο δημοψήφισμα, αν τελικά συμβεί. Παρατηρώ την υστερία των φωνών που αντιτίθενται ακόμη και να υπάρξει το δημοψήφισμα. Αλλά αν νιώθετε έτσι, τότε ψηφίστε «ναι» και πείσετε και άλλους να ψηφίσουν παρομοίως. Ο Τσίπρας σας έδωσε αυτή τη δυνατότητα.
Πάντως δεν γνωρίζω πώς διεκδικούμε να αποφασίζουμε για τους εαυτούς μας και πόσο ευτυχείς μπορεί να είμαστε όταν στην πραγματικότητα εξωτερικές, μη εκλεγμένες δυνάμεις νιώθουν ότι πρέπει να υπαγορεύουν ποιος θα είναι ο φόρος στο γάλα και το ψωμί. Και αυτή η ερώτηση μας αφορά όλους. 


____________
Το παρόν κείμενο με τον αρχικό τίτλο «Do not Blink, Greece» είναι του κ. Alex Andreou και το πρωτότυπο (στα αγγλικά) βρίσκεται εδώ.
Komistes
http://sioualtec.blogspot.gr/2015/06/blog-post_295.html

Δευτέρα μεσημέρι στο κέντρο του Ηρακλείου: “Σας παρακαλώ, έχετε να μου δώσετε 1 ευρώ και 10 λεπτά για το εισιτήριο για να πάω στο ΤΕΙ;”

ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ



Δευτέρα μεσημέρι στο κέντρο του Ηρακλείου. Το θερμόμετρο στους 35 βαθμούς Κελσίου. Περπατάω γρήγορα για να βρω σκιά. Με πλησιάζει δειλά – δειλά ένα νεαρό παιδί, καλοντυμένο, καθαρό και ευγενέστατο. Από την προφορά του καταλαβαίνω ότι δεν είναι από την Κρήτη.
“Συγγνώμη για την ενόχληση. Σας παρακαλώ έχετε να μου δώσετε 1 ευρώ και 10 λεπτά για το εισιτήριο για να πάω στο ΤΕΙ;”
“Κάνει πολύ ζέστη σήμερα για να περπατήσω”. Η πρώτη μου σκέψη είναι: “Tι θέλει μεσημεριάτικα ο χριστιανός;”, η δεύτερη “πέφτει δούλεμα” και η τρίτη: “θα του τα δώσω”.
Του δίνω ένα δίευρω.
Με την ίδια ευγένεια και ένα πεντακάθαρο βλέμμα με ευχαριστεί. Μου κέντρισε την περιέργεια.
Ξεχνάω κούραση και ζέστη και τον ακολουθώ.
Πάει στη στάση και βγάζει εισιτήριο, και βάζει τα ρέστα στην τσέπη. Το λεωφορείο για το ΤΕΙ έρχεται και επιβιβάζεται. Ένιωσα ντροπή.
Γιατί ήταν ένα πολύ ευγενικό παιδί, γιατί μου έλεγε αλήθεια, γιατί σπουδάζει και δεν έχει λεφτά ούτε για λεωφορείο, γιατί στις Βρυξέλλες κάτι χρυσά αμειβόμενοι χαρτογιακάδες επιμένουν για νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων και κάποιοι ντόπιοι το θεωρούν απόλυτα φυσικό, γιατί η ανθρωπιά μας με την κρίση όλο και μειώνεται.
Έβλεπα το λεωφορείο να απομακρύνεται και ένιωσα ξανά ντροπή.
Και η ζέστη έγινε πραγματικά αφόρητη…

____________
AGONASKRITIS.GR|ΑΠΟ AGONAS TIS KRITIS

ΝΕΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΡΤ ΤΡΙΠΟΛΗΣ

ΝΕΟ  ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ  ΕΡΤ  ΤΡΙΠΟΛΗΣ

Μετά το μεταβατικό, ζωντανό πρόγραμμα της ΕΡΤ Τρίπολης, 
απ' τη Δευτέρα 22 Ιουνίου 2015 βγαίνει στον αέρα (101,5 FM)
 το νέο “Θερινό” Πρόγραμμα του ραδιοφωνικού σταθμού.


8:00 -10:00 :       Περιφερειακή Ενημερωτική εκπομπή

10:00 -11:00 :     Αθλητική ενημέρωση

11:00 -12:00:      Πολιτιστική εκπομπή

12:00 - 13:00:     Μαγκαζίνο ( μουσική, σχόλιο, χιούμορ)

13:00 -13:30:      Αναλυτικό Δελτίο Ειδήσεων

13:30 -14:00:      Μουσικό πρόγραμμα

14:00- 15:00:      Ραδιοεφημερίδα

 Σύνδεση με Αθήνα

* Σύντομα Δελτία Ειδήσεων (10:00, 11:00, 12:00)

Τηλέφωνα και email επικοινωνίας ΕΡΤ Τρίπολης  :

E mail :  eratripolis@gmail.com

Τηλ      :  2710 224857

Fax       :  2710 222536

Το 7ο τεύχος με τα νέα του Φορέα Διαχείρισης όρους Πάρνωνα και υγροτόπου Μουστού

Γραφείο Τύπου ΦΔ Όρους Πάρνωνα & Υγροτόπου Μουστου
press@fdparnonas.gr





Αγαπητοί φίλοι,

Διαβάστε εδώ: http://www.fdparnonas.gr/newsletter-7th_2015/  
το 7ο τεύχος με τα νέα του Φορέα Διαχείρισης 
όρους Πάρνωνα και υγροτόπου Μουστού για την περίοδο Ιανουάριος – Μάρτιος 2015.

Για οποιαδήποτε πληροφορία παραμένουμε στη διάθεσή σας.

Με εκτίμηση,
Πανταζή Αικατερίνη
Ξεναγός Κέντρου Περιβαλλοντικής Ενημέρωσης Άστρους
Υπεύθυνη Δημοσίων Σχέσεων
Τμήμα Πληροφόρησης Εκπαίδευσης & Δημοσιότητας
Φορέας Διαχείρισης Όρους Πάρνωνα και Υγροτόπου ΜουστούΆστρος Αρκαδίας, Τ.Κ. 22001
Τηλ.: 27550 22021 εσωτ. 5, Φαξ: 27550 22806
Email: press@fdparnonas.gr
Web: www.fdparnonas.gr

http://www.foylesearchandrescue.org/uploads/images/FacebookLogo.png http://www.steves-digicams.com/YouTube_logo.png http://blog.flipbuilder.com/wp-content/uploads/2013/01/vimeo-logo.jpg
FDPARNONAS.jpg


Τιμητική εκδήλωση για τον Κώστα Μαρίνη στο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων Αμφιθέατρο “Αντώνης Τρίτσης” Tρίτη 9 Ιουνίου 2015

  ΕΚΔΗΛΩΣΗ  

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΥΓΔΑΛΙΩΤΩΝ
      ΑΘΗΝΑΣ ΠΕΙΡΑΙΑ


Τιμητική εκδήλωση για τον
Κώστα Μαρίνη
                                        Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων
Αμφιθέατρο Αντώνης Τρίτσης
Tρίτη 9  Ιουνίου 2015
[ 1897-1968 ]


«Ο φιλόλογος, λαογράφος και συγγραφέας
Κώστας Μαρίνης
Η ζωή και το έργο του μέσα από τη συλλογική μνήμη και την επιστημονική προσέγγιση»

Παρουσίαση - συντονισμός:  Πέννυ Καλύβα, εκδότρια της εφημερίδας “Γορτυνία”

· Προλόγισμα - Η λαογραφία στο παρελθόν και στο μέλλον, Γιώργος Γιαννόπουλος, Αντιπρόεδρος Συλλόγου Μυγδαλιωτών
· Χαιρετισμός από την Αικ. Πολυμέρου-Καμηλάκη, τ. Διευθύντρια Κέντρου Λαογραφίας Ακαδημίας Αθηνών
· Ο παππούς που δεν θυμόμουν, Ρουμπίνη Ι. Μαρίνη, Δρ. Μετ. Μηχ.
· Κάποιοι αντίλαλοι από το παρελθόν, Μ.Γ. Μερακλής, Ομοτ. Καθηγητής Παν. Αθηνών, Πρόεδρος Ελληνικής Λαογραφικής Εταιρείας
· Ο Κώστας Μαρίνης και τα Λαογραφικά μουσεία, Τέτη Χατζηνικολάου, Επίτιμη Προϊσταμένη Διεύθυνσης Υπουργείου Πολιτισμού και Πρόεδρος του Ελληνικού τμήματος του International Council of Museums (ICOM)
· Η Ελληνική ταυτότητα μέσα από τη λαϊκή παράδοση: Ο Κώστας Μαρίνης πιο επίκαιρος από ποτέ, Κωνσταντίνα Γκουρβέλου, Αρχαιολόγος
· Πορεία συνάντησης με το θείο μου τον Κωστούλη, Χρήστος Μποσμής, Εκπαιδευτικός· Ο Κώστας Μαρίνης δεινός χειριστής της δημοτικής γλώσσας, Φώτης Φουρνόδαυλος, Φιλόλογος
H παρούσα εκδήλωση τιμής για τον Κώστα Mαρίνη από το σύλλογό μας εντάσσεται στα πλαίσια προβολής και ανάδειξης σημαντικών ανθρώπων του χωριού μας, που μπορούν να αποτελέσουν πρότυπα για τις
νεώτερες γενιές.

Το ιδιαίτερο της εκδήλωσης είναι τούτο: επειδή το πνευματικό έργο του Κώστα Μαρίνη – 20,000 σελίδες λαογραφικό υλικό – παρέμεινε ανέκδοτο κυρίως λόγω των αριστερών φρονημάτων και των διώξεων του ιδίου, απευθύνουμε έκκληση προς τους απογόνους του, αλλά και τους φορείς  που καταγίνονται με το λαϊκό μας πολιτισμό, να συμβάλλουν έστω και αργά στην προβολή και στην ανάδειξη του έργου αυτού προς όφελος της κοινωνίας μας.
ΤΟ Δ.Σ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ

"Οταν αχνίζουν τα πηγάδια" του Γιώργου Κοκκινάκου

pigadia.jpg

Η ζωή καταξιώνεται στο λίγο, το ταπεινό, το περιττό. 
Η αλαζονεία, η υπεροχή, η δύναμη, η επιθετικότητα δεν μας χρειάζονταιΕUROKINISSI
Είναι ο τίτλος του βιβλίου του ψυχίατρου Γιώργου Κοκκινάκου, γεννηθέντος εν Αρκαδία και διαβιούντος εν Χανίοις, εδώ και περίπου τρεις δεκαετίες. Μια προσχωσιγενής, ακατάλυτη γραφή που παίζει στην κυριολεξία με τις λέξεις και τη ζωή (και τη ζωή των λέξεων και τις λέξεις της ζωής).
Επειδή τυχαίνει να τον γνωρίζω προσωπικώς, δεν σημαίνει ότι δεν είμαι αντικειμενικός στην κρίση μου. Πρόκειται για ένα μοναδικό βιβλίο και συγχαίρω τους εκδότες («Πυξίδα» - Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης) που τόλμησαν να μας το προσφέρουν πριν από λίγες εβδομάδες. Το διαβάζω και το ξαναδιαβάζω. Σπάνιας ευαισθησίας και βαθύτητας κείμενα, ουδεμία σχέση έχοντα με την αριθμολαγνεία των πολιτικώς ορθών!
Στο Ψυχιατρείο Χανίων κάθε απόγευμα ένας τρόφιμος πλησίαζε μια τρύπα που υπήρχε σ’ έναν τοίχο και κοιτούσε επί ώρες. Κάποια στιγμή δεν άντεξε. Πήγε ο ίδιος ο γιατρός στην τρύπα και κοίταξε. Τζίφος. «Δεν βλέπω τίποτα» γυρίζει και λέει στον τρόφιμο. «Μα, καλά, γιατρέ -τού απαντά υπερήφανος εκείνος- θέλεις σε δύο λεπτά να δεις ό,τι δεν έχω καταφέρει να δω εγώ σε δέκα χρόνια;» Κόκαλο ο γιατρός.
Παραθέτω την αντίδρασή του: «Αιχμάλωτος της ορθολογικοκρατίας εγώ, έμεινα σαστισμένος. Τι ήθελε να δει ο άνθρωπος εκείνος; Μέσα στο “παραλήρημά” του, εκεί όπου κατέφυγε για κάποιο “λόγο” και όχι αναιτίως, ποια κρυμμένη αλήθεια ήθελε να ανακαλύψει; Ποιο νόημα μέσα στο “μη νόημα” του Κόσμου; [...]
Η προσευχή του ακουγόταν στα πέρατα· ένα άνθος της σιωπής, μια κραυγή ουρανομήκης, ένας αιώνιος εραστής του απόλυτου. Μέσα στον κατακλυσμό της σαχλαμάρας της εποχής μας, μέσα στον κενό, άρριζο, εφήμερο και θνησιγενή λόγο τού σήμερα. Μέσα στην ακατάσχετη πολυλογία, κενολογία, φλυαρία, λογοκοπία του καιρού μας [...] Ενας άνθρωπος ναυαγισμένος, πονεμένος και γι’ αυτό αυθεντικός. Στερημένος - και γι’ αυτό πλούσιος στην πενία του. Ενας άνθρωπος κομίζων και αναγγέλλων την κρυμμένη ομορφιά του Κόσμου.
Ενας δαίμονας που μας καλεί να βγούμε από τις τρώγλες της “λογικής” στην απόλυτη ορατότητα των ανοιχτών οριζόντων. Μια περίπτωση για την προκρούστεια ψυχιατρική και ας φωνάζει διαρκώς τον στίχο τού Ρεμπό “Η αληθινή ζωή είναι απούσα”. Δηλαδή μια σπαραχτική παρουσία της απουσίας, μια κραυγή ότι η αξία, η ουσία και το νόημα του ανθρώπου βρίσκεται ακριβώς σε αυτό που δεν υπάρχει...».
Διαβάστε κι αυτό: «Το νόημα βρίσκεται στη συναγωνιστικότητα, τη συλλογικότητα, την αλληλεγγύη. Η ζωή καταξιώνεται στο λίγο, το ταπεινό, το περιττό. Η αλαζονεία, η υπεροχή, η δύναμη, η επιθετικότητα δεν μας χρειάζονται. Για να μην είναι μάταιος ο κόσμος. Για να είναι η ζωή μας απίστευτα πιο όμορφη».
Θα ’θελα να μην τελειώσει αυτό το κείμενο. Να πω μόνο ότι ο (φίλος) συγγραφέας υπήρξε πρωτεργάτης της υπέρβασης του Ασύλου στη Σούδα και της δόμησης ενός Κοινωνικού Εναλλακτικού Ψυχιατρικού Δικτύου σ’ όλη την Κρήτη (και την Ελλάδα, συμπληρώνω). Μικρά κείμενα, εμπειρικά, οντολογικά, φιλοσοφικά· στοχαστικά κυρίως.
Γράφει π.χ. για το ευτελές φυτό μάραθος και την ίδια στιγμή προσεγγίζει την αριστοτελική εντελέχεια. Με γνώση και πίκρα, με χιούμορ και ευθυμία. Χορεύει γράφοντας. (‘Η μήπως γράφει χορεύοντας;). Φίλος του Καρούζου, γενναίος αναγνώστης του· όπως και της ποίησης και της προσωκρατικής φιλοσοφίας, κοιτάζει κατάματα τον ασθενή, τον λόγο, το σώμα, τον γενέθλιο τόπο. Από ’κεί αντλεί το ήθος του, τη γλώσσα του: Από την αείζωη, αείρροη ελληνίδα επαρχία και τον πρώτο Διαφωτισμό, τους Σοφιστές, κύριοι...
_____________

«Αρκαδία Χαίρε», του Φίλιππου Κουτσαφτή

       Η ΑΡΚΑΔΙΑ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ       
 



  
Ο σκηνοθέτης της ταινίας «Αρκαδία Χαίρε», Φίλιππος Κουτσαφτής, μιλά στην Λίνα Νικολακοπούλου και την Αλεξάνδρα Χριστακάκη   - See more at: http://www.stokokkino.gr/article/1000000000009940/Me-ta-podia-mexri-tin-alitheia#sthash.lWXPQHdB.dpuf 

- από το: http://www.stokokkino.gr/article/1000000000009940/Me-ta-podia-mexri-tin-alitheia#sthash.lWXPQHdB.dpuf

Δράσεις του Υπαίθριου Μουσείου Υδροκίνησης στη Δημητσάνα, για τον Ιούνιο






ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αθήνα, 28 Μαΐου 2015

Το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς διοργανώνει έκθεση κοσμημάτων με τη συμμετοχή των μαθητών της Σχολής Αργυροχρυσοχοΐας Στεμνίτσας, στο Υπαίθριο Μουσείο Υδροκίνησης, στη Δημητσάνα, από τις 4 έως τις 14 Ιουνίου.
Στόχος αυτής της συνεργασίας είναι η διάδοση της πολιτιστικής κληρονομιάς της Αρκαδίας, μέσω της γνώσης των μυστικών του παραδοσιακού επαγγέλματος της αργυροχρυσοχοΐας. Η έκθεση θα είναι ανοιχτή στο κοινό καθημερινά από τις 10:00 έως τις 18:00, εκτός Τρίτης. Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.
Παράλληλα, το Σάββατο 6 Ιουνίου, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος, το Υπαίθριο Μουσείο Υδροκίνησης, θα φιλοξενήσει δρώμενα και αυτοσχεδιασμούς για ενήλικες από την Ομάδα Θεατρικής Αγωγής «Το Μικρό και το Μεγάλο». Οι συμμετέχοντες, με τη βοήθεια του τρεχούμενου νερού που αποτελεί πηγή ζωής για τον άνθρωπο και το περιβάλλον, θα παρασυρθούν σε παιχνίδια φαντασίας, γνώσης και διασκέδασης και θα ανακαλύψουν τα μυστικά που κρύβουν τα μοναδικά εκθέματα που σφράγισαν την ιστορία της Αρκαδίας. Η εκδήλωση θα ξεκινήσει στις 17:00 και θα διαρκέσει μέχρι τις 20:00. Η συμμετοχή είναι δωρεάν.
Λόγω περιορισμένων θέσεων, είναι απαραίτητη η δήλωση συμμετοχής στο e-mail papadopouloui@piraeusbank.gr ή στο τηλ.: 27950-31630 (κα Ήρα Παπαδοπούλου).

Υπαίθριο Μουσείο Υδροκίνησης
   Κεφαλάρι Αϊ-Γιάννη, 220 07  Δημητσάνα

Τηλ.: 27950 31630

Εορτές στα Τρόπαια της Γορτυνίας.



Το απόγευμα της Τετάρτης 2Ο Μαΐου που η Εκκλησία μας εορτάζει την μνήμη των θεοσέπτων βασιλέων Κωνσταντίνου και Ελένης, πανηγύρισε το ομώνυμο Ιερό Παρεκκλήσιο της Ενορίας της Παναγίας του Δάσους Τροπαίων. Τελέσθηκε πανηγυρικός Εσπερινός μετά αρτοκλασίας. O εφημέριός μας, π. Νεκτάριος, εκφώνησε τον Θείο Λόγο όπου αναφέρθηκε στην συμβουλή των μεγάλων αυτών Αγίων που σημάδεψαν την παγκόσμια ιστορία. Αν και ο καιρός ήταν άστατος με ομίχλη και σκόνη, εντούτοις, ομάδες πιστών Τροπαιατών ανηφόρισαν στο εορτάζοντα Ναό.
Το πρωί της κυριώνυμης ημέρας, της Πέμπτης, ήταν πάνδημος ο εορτασμός.  Τελέσθηκε πανηγυρική Θεία Λειτουργία και έγινε ιερό κήρυγμα.  Ο εφημέριος αναφέρθηκε στο Eυαγγελικό ανάγνωσμα της ημέρας και στα ιστορικά στοιχεία που αφορούν στον βίο και το έργο του Μεγάλου Κωνσταντίνου και της μητέρας  του Ελένης.  Ήταν από τις σπάνιες φορές που συνέπιπτε η εορτή των Αυτοκρατόρων με την Θεία Ανάληψη του Κυρίου. Για το λόγο αυτό η καθιερωμένη Θεία Λειτουργία έγινε στο Ι. Παρεκκλήσιο της ενορίας μας που τιμάται στο Άγιο Αθανάσιο, αλλά Λειτουργείται επισήμως της Αναλήψεως.  Ψάλαμε όλοι μαζί, τάξη που επικρατούσε και στην αρχαία Εκκλησία.
Το απόγευμα του Σαββάτου της 23ης Μαΐου τελέσθηκε στον Μάι- Θανάση –η Παλιοκκλησία όπως χαρακτηριστικά λέγεται από τους γεροντότερους- στη θέση Λισβιέρια Τροπαίων η Ακολουθία του Εσπερινού μετά αρτοκλασίας για την υγεία των απανταχού Τροπαιατών. Ο εφημέριος μίλησε για την δεσποτική εορτή της Αναλήψεως, αλλά και τους 318 θεοφόρους Πατέρες της Α’ Οικουμενικής Συνόδου.  

Την Κυριακή τελέσθηκε Θεία Λειτουργία και ο ιερέας ανέγνωσε το θείο Κήρυγμα του Σεβασμιωτάτου Ιεράρχου μας κ. Ιερεμία, το οποίο ανέλυε Ψαλτούς,(ψαλτούς ή ψαλμούς????) και μάλιστα αναφερόταν στο βαρύ αμάρτημα της συκοφαντίας. Στο τέλος τελέσθηκε  ιερά λιτάνευση  της αγίας εικόνας της Αναλήψεως στην οποία παρευρέθησαν πολλοί πιστοί και ο τοπικός Πρόεδρος κ. Χ. Μαρτιώνος. Η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου ήταν φροντισμένη από την οικογένεια του κ. Βασιλείου Χαρ. Κιντή, η οποία παρέθεσε παραδοσιακό γεύμα σε όλους.   

Ο ιερέας με το εκκλησιαστικό συμβούλιο εκ μέρους των ενοριτών και του τοπικού Προέδρου, ευχαρίστησαν τον Δήμαρχο Γορτυνίας, την αντιδήμαρχο Τροπαίων και τους λοιπούς ειδικούς για την φροντίδα των δρόμων που οδηγούν στα Παρεκκλήσια. Ακόμα τους κυρίους Ν. Αλεξόπουλο και Αλ. Σταθά που παρακολούθησαν (επέβλεψαν???) εκ μέρους της ενορίας την τακτοποίηση των δρόμων. Επίσης, ο ιερέας και ο τοπικός Πρόεδρος υποσχέθηκαν να φροντίσουν όλα τα εκκλησάκια της Ενορίας και τους βοηθητικούς τους χώρους. Ακόμα δεσμεύτηκαν, με την αρωγή της Μητρόπολεώς μας και του Δήμου μας,  να οργανώσουν νέα επιστημονική εκδήλωση στον Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Τροπαίων, παρόμοια με αυτή που  επιτυχώς έλαβε χώρα πέρυσι. 



  

Νίκος Γκάτσος - Αμοργός

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Ο Νίκος Γκάτσος γεννήθηκε στην Ασέα Αρκαδίας στις 8 Δεκεμβρίου 1911 
και έφυγε από τη ζωή στην Αθήνα στις 12 Μαΐου 1992

 Το  1943 κυκλοφόρησε την ποιητική του σύνθεση «Αμοργός», που προκάλεσε έντονο ενδιαφέρον και του χάρισε περίοπτη θέση στο Πάνθεον των ελλήνων ποιητών. Λέγεται ότι το μακρύ αυτό ποίημα γράφτηκε μέσα σε μια νύχτα με το σύστημα της «αυτόματης γραφής», που χρησιμοποιούν οι σουρεαλιστές δημιουργοί. «Μνημειώδες έργο του νεοελληνικού ποιητικού λόγου» χαρακτήρισε την «Αμοργό» ο στενός φίλος του Μάνος Χατζιδάκις, «επειδή περιέχει βαθύτατα την ελληνική παράδοση, δεν την εκμεταλλεύεται, ενώ συγχρόνως περιέχει όλη την ευρωπαϊκή θητεία του Μεσοπολέμου». Με την «Αμοργό» κλείνει και ολοκληρώνεται ο πρώτος κύκλος του ελληνικού υπερρεαλισμού, που είχε ανοίξει με τον Νικήτα Ράντο, τον πρώιμο Ελύτη, τον Εμπειρίκο και τον Εγγονόπουλο.
Μὲ τὴν πατρίδα τους δεμένη στὰ πανιὰ καὶ τὰ κουπιὰ στὸν ἄνεμο κρεμασμένα 
Οἱ ναυαγοὶ κοιμήθηκαν ἥμεροι σὰν ἀγρίμια νεκρὰ μέσα στῶν σφουγγαριῶν τὰ σεντόνια
Ἀλλὰ τὰ μάτια τῶν φυκιῶν εἶναι στραμένα στὴ θάλασσα
Μήπως τοὺς ξαναφέρει ὁ νοτιᾶς μὲ τὰ φρεσκοβαμένα λατίνια
Κι ἕνας χαμένος ἐλέφαντας ἀξίζει πάντοτε πιὸ πολὺ ἀπὸ δυὸ στήθια κοριτσιοῦ ποὺ σαλεύουν
Μόνο ν᾿ ἀνάψουνε στὰ βουνὰ οἱ στέγες τῶν ἐρημοκκλησιῶν μὲ τὸ μεράκι τοῦ ἀποσπερίτη
Νὰ κυματίσουνε τὰ πουλιὰ στῆς λεμονιᾶς τὰ κατάρτια
Μὲ τῆς καινούργιας περπατησιᾶς τὸ σταθερὸ ἄσπρο φύσημα
Καὶ τότε θά ῾ρθουν ἀέρηδες σώματα κύκνων ποὺ μείνανε ἄσπιλοι τρυφεροὶ καὶ ἀκίνητοι
Μὲς στοὺς ὁδοστρωτῆρες τῶν μαγαζιῶν μέσα στῶν λαχανόκηπων τοὺς κυκλῶνες
Ὅταν τὰ μάτια τῶν γυναικῶν γίναν κάρβουνα κι ἔσπασαν οἱ καρδιὲς τῶν καστανάδων
Ὅταν ὁ θερισμὸς ἐσταμάτησε κι ἄρχισαν οἱ ἐλπίδες τῶν γρύλων
Γι᾿ αὐτὸ λοιπὸν κι ἐσεῖς παλληκάρια μου μὲ τὸ κρασὶ τὰ φιλιὰ καὶ τὰ φύλλα στὸ στόμα σας
Θέλω νὰ βγεῖτε γυμνοὶ στὰ ποτάμια
Νὰ τραγουδῆστε τὴ Μπαρμπαριὰ ὅπως ὁ ξυλουργὸς κυνηγάει τοὺς σκίνους
Ὅπως περνάει ἡ ὄχεντρα μὲς ἀπ᾿ τὰ περιβόλια τῶν κριθαριῶν
Μὲ τὰ περήφανα μάτια της ὀργισμένα
Κι ὅπως οἱ ἀστραπὲς ἁλωνίζουν τὰ νιάτα.
Καὶ μὴ γελᾶς καὶ μὴν κλαῖς καὶ μὴ χαίρεσαι
Μὴ σφίγγεις ἄδικα τὰ παπούτσια σου σὰ νὰ φυτεύεις πλατάνια
Μὴ γίνεσαι ΠEΠPΩMENON
Γιατί δὲν εἶναι ὁ σταυραητὸς ἕνα κλεισμένο συρτάρι
Δὲν εἶναι δάκρυ κορομηλιᾶς οὔτε χαμόγελο νούφαρου
Οὔτε φανέλα περιστεριοῦ καὶ μαντολίνο Σουλτάνου
Οὔτε μεταξωτὴ φορεσιὰ γιὰ τὸ κεφάλι τῆς φάλαινας.
Εἶναι πριόνι θαλασσινὸ ποὺ πετσοκόβει τοὺς γλάρους
Εἶναι προσκέφαλο μαραγκοῦ εἶναι ρολόι ζητιάνου
Εἶναι φωτιὰ σ᾿ ἕνα γύφτικο ποὺ κοροϊδεύει τὶς παπαδιὲς καὶ νανουρίζει τὰ κρίνα
Εἶναι τῶν Τούρκων συμπεθεριὸ τῶν Αὐστραλῶν πανηγύρι
Εἶναι λημέρι τῶν Οὔγγρων
Ποὺ τὸ χινόπωρο οἱ φουντουκιὲς πᾶνε κρυφὰ κι ἀνταμώνουνται
Βλέπουν τοὺς φρόνιμους πελαργοὺς νὰ βάφουν μαῦρα τ᾿ αὐγά τους
Καὶ τόνε κλαῖνε κι αὐτὲς
Καῖνε τὰ νυχτικά τους καὶ φοροῦν τὸ μισοφόρι τῆς πάπιας
Στρώνουν ἀστέρια καταγῆς γιὰ νὰ πατήσουν οἱ βασιλιάδες
Μὲ τ᾿ ἀσημένια τους χαϊμαλιὰ μὲ τὴν κορώνα καὶ τὴν πορφύρα
Σκορπᾶνε δεντρολίβανο στὶς βραγιὲς
Γιὰ νὰ περάσουν οἱ ποντικοὶ νὰ πᾶνε σ᾿ ἄλλο κελλάρι
Νὰ μποῦνε σ᾿ ἄλλες ἐκκλησιὲς νὰ φᾶν τὶς Ἅγιες Τράπεζες
Κι οἱ κουκουβάγιες παιδιά μου
Οἱ κουκουβάγιες οὐρλιάζουνε
Κι οἱ πεθαμένες καλογριὲς σηκώνουνται νὰ χορέψουν
Μὲ ντέφια τούμπανα καὶ βιολιὰ μὲ πίπιζες καὶ λαγοῦτα
Μὲ φλάμπουρα καὶ μὲ θυμιατὰ μὲ βότανα καὶ μαγνάδια
Μὲ τῆς ἀρκούδας τὸ βρακὶ στὴν παγωμένη κοιλάδα
Τρῶνε τὰ μανιτάρια τῶν κουναβιῶν
Παίζουν κορῶνα-γράμματα τὸ δαχτυλίδι τ᾿ Ἅη-Γιαννιοῦ καὶ τὰ φλουριὰ τοῦ Ἀράπη
Περιγελᾶνε τὶς μάγισσες
Κόβουν τὰ γένια ἑνὸς παπᾶ μὲ τοῦ Κολοκοτρώνη τὸ γιαταγάνι
Λούζονται μὲς στὴν ἄχνη τοῦ λιβανιοῦ
Κι ὕστερα ψέλνοντας ἀργὰ μπαίνουν ξανὰ στὴ γῆ καὶ σωπαίνουν
Ὅπως σωπαίνουν τὰ κύματα ὅπως ὁ κοῦκος τὴ χαραυγὴ ὅπως ὁ λύχνος τὸ βράδυ.
Ἔτσι σ᾿ ἕνα πιθάρι βαθὺ τὸ σταφύλι ξεραίνεται καὶ στὸ καμπαναριὸ μιᾶς συκιᾶς κιτρινίζει τὸ μῆλο
Ἔτσι μὲ μιὰ γραβάτα φανταχτερὴ
Στὴν τέντα τῆς κληματαριᾶς τὸ καλοκαίρι ἀνασαίνει
Ἔτσι κοιμᾶται ὁλόγυμνη μέσα στὶς ἄσπρες κερασιὲς μία τρυφερή μου ἀγάπη
Ἕνα κορίτσι ἀμάραντο σὰ μυγδαλιᾶς κλωνάρι
Μὲ τὸ κεφάλι στὸν ἀγκώνα της γερτὸ καὶ τὴν παλάμη πάνω στὸ φλουρί της
Πάνω στὴν πρωινή του θαλπωρὴ ὅταν σιγὰ σιγὰ σὰν τὸν κλέφτη
Ἀπὸ τὸ παραθύρι τῆς ἄνοιξης μπαίνει ὁ αὐγερινὸς νὰ τὴν ξυπνήσει!
Λένε πὼς τρέμουν τὰ βουνὰ καὶ πὼς θυμώνουν τὰ ἔλατα
Ὅταν ἡ νύχτα ροκανάει τὶς πρόκες τῶν κεραμιδιῶν νὰ μποῦν οἱ καλικάντζαροι μέσα
Ὅταν ρουφάει ἡ κόλαση τὸν ἀφρισμένο μόχθο τῶν χειμάῤῥων
Ἢ ὅταν ἡ χωρίστρα τῆς πιπεριᾶς γίνεται τοῦ βοριᾶ κλωτσοσκούφι.
Μόνο τὰ βόδια τῶν Ἀχαιῶν μὲς στὰ παχιὰ λιβάδια τῆς Θεσσαλίας
Βόσκουν ἀκμαῖα καὶ δυνατὰ μὲ τὸν αἰώνιο ἥλιο ποὺ τὰ κοιτάζει
Τρῶνε χορτάρι πράσινο φύλλα τῆς λεύκας σέλινα πίνουνε καθαρὸ νερὸ μὲς στ᾿ αὐλάκια
Μυρίζουν τὸν ἱδρώτα τῆς γῆς κι ὕστερα πέφτουνε βαριὰ κάτω ἀπ᾿ τὸν ἴσκιο τῆς ἰτιᾶς νὰ κοιμηθοῦνε.
Πετᾶτε τοὺς νεκροὺς εἶπ᾿ ὁ Ἡράκλειτος κι εἶδε τὸν οὐρανὸ νὰ χλωμιάζει
Κι εἶδε στὴ λάσπη δυὸ μικρὰ κυκλάμινα νὰ φιλιοῦνται
Κι ἔπεσε νὰ φιλήσει κι αὐτὸς τὸ πεθαμένο σῶμα του μὲς στὸ φιλόξενο χῶμα
Ὅπως ὁ λύκος κατεβαίνει ἀπ᾿ τοὺς δρυμοὺς νὰ δεῖ τὸ ψόφιο σκυλὶ καὶ νὰ κλάψει.
Τί νὰ μοῦ κάμει ἡ σταλαγματιὰ ποὺ λάμπει στὸ μέτωπό σου;
Τὸ ξέρω πάνω στὰ χείλια σου ἔγραψε ὁ κεραυνὸς τ᾿ ὄνομά του
Τὸ ξέρω μέσα στὰ μάτια σου ἔχτισε ἕνας ἀητὸς τὴ φωλιά του
Μὰ ἐδῶ στὴν ὄχτη τὴν ὑγρὴ μόνο ἕνας δρόμος ὑπάρχει
Μόνο ἕνας δρόμος ἀπατηλὸς καὶ πρέπει νὰ τὸν περάσεις
Πρέπει στὸ αἷμα νὰ βουτηχτεῖς πρὶν ὁ καιρὸς σὲ προφτάσει
Καὶ νὰ διαβεῖς ἀντίπερα νὰ ξαναβρεῖς τοὺς συντρόφους σου
Ἄνθη πουλιὰ ἐλάφια
Νὰ βρεῖς μίαν ἄλλη θάλασσα μίαν ἄλλη ἁπαλοσύνη
Νὰ πιάσεις ἀπὸ τὰ λουριὰ τοῦ Ἀχιλλέα τ᾿ ἄλογα
Ἀντὶ νὰ κάθεσαι βουβὴ τὸν ποταμὸ νὰ μαλώνεις
Τὸν ποταμὸ νὰ λιθοβολεῖς ὅπως ἡ μάνα τοῦ Κίτσου.
Γιατί κι ἐσὺ θά ῾χεις χαθεῖ κι ἡ ὀμορφιά σου θά ῾χει γεράσει.
Μέσα στοὺς κλώνους μιᾶς λυγαριᾶς βλέπω τὸ παιδικό σου πουκάμισο νὰ στεγνώνει
Πάρ᾿ το σημαία τῆς ζωῆς νὰ σαβανώσεις τὸ θάνατο
Κι ἂς μὴ λυγίσει ἡ καρδιά σου
Κι ἂς μὴν κυλήσει τὸ δάκρυ σου πάνω στὴν ἀδυσώπητη τούτη γῆ
Ὅπως ἐκύλησε μιὰ φορὰ στὴν παγωμένη ἐρημιὰ τὸ δάκρυ τοῦ πιγκουίνου
Δὲν ὠφελεῖ τὸ παράπονο
Ἴδια παντοῦ θά ῾ναι ἡ ζωὴ μὲ τὸ σουραύλι τῶν φιδιῶν στὴ χώρα τῶν φαντασμάτων
Μὲ τὸ τραγούδι τῶν ληστῶν στὰ δάση τῶν ἀρωμάτων
Μὲ τὸ μαχαίρι ἑνὸς καημοῦ στὰ μάγουλα τῆς ἐλπίδας
Μὲ τὸ μαράζι μιᾶς ἄνοιξης στὰ φυλλοκάρδια τοῦ γκιώνη
Φτάνει ἕνα ἀλέτρι νὰ βρεθεῖ κι ἕνα δρεπάνι κοφτερὸ σ᾿ ἕνα χαρούμενο χέρι
Φτάνει ν᾿ ἀνθίσει μόνο
Λίγο στάρι γιὰ τὶς γιορτὲς λίγο κρασὶ γιὰ τὴ θύμηση λίγο νερὸ γιὰ τὴ σκόνη...
Στοῦ πικραμένου τὴν αὐλὴ ἥλιος δὲν ἀνατέλλει
Μόνο σκουλήκια βγαίνουνε νὰ κοροϊδέψουν τ᾿ ἄστρα
Μόνο φυτρώνουν ἄλογα στὶς μυρμηγκοφωλιὲς
Καὶ νυχτερίδες τρῶν πουλιὰ καὶ κατουρᾶνε σπέρμα.
Στοῦ πικραμένου τὴν αὐλὴ δὲ βασιλεύει ἡ νύχτα
Μόνο ξερνᾶν οἱ φυλλωσιὲς ἕνα ποτάμι δάκρυα
Ὅταν περνάει ὁ διάβολος νὰ καβαλήσει τὰ σκυλιὰ
Καὶ τὰ κοράκια κολυμπᾶν σ᾿ ἕνα πηγάδι μ᾿ αἷμα.
Στοῦ πικραμένου τὴν αὐλὴ τὸ μάτι ἔχει στερέψει
Ἔχει παγώσει τὸ μυαλὸ κι ἔχει ἡ καρδιὰ πετρώσει
Κρέμονται σάρκες βατραχιῶν στὰ δόντια τῆς ἀράχνης
Σκούζουν ἀκρίδες νηστικὲς σὲ βρυκολάκων πόδια.
Στοῦ πικραμένου τὴν αὐλὴ βγαίνει χορτάρι μαῦρο
Μόνο ἕνα βράδυ τοῦ Μαγιοῦ πέρασε ἕνας ἀγέρας
Ἕνα περπάτημα ἐλαφρὺ σὰ σκίρτημα τοῦ κάμπου
Ἕνα φιλὶ τῆς θάλασσας τῆς ἀφροστολισμένης.
Κι ἂν θὰ διψάσεις γιὰ νερὸ θὰ στίψουμε ἕνα σύννεφο
Κι ἂν θὰ πεινάσεις γιὰ ψωμὶ θὰ σφάξουμε ἕνα ἀηδόνι
Μόνο καρτέρει μία στιγμὴ ν᾿ ἀνοίξει ὁ πικραπήγανος
N᾿ ἀστράψει ὁ μαῦρος οὐρανὸς νὰ λουλουδίσει ὁ φλόμος.
Μὰ εἶταν ἀγέρας κι ἔφυγε κορυδαλλὸς κι ἐχάθη
Εἶταν τοῦ Μάη τὸ πρόσωπο τοῦ φεγγαριοῦ ἡ ἀσπράδα
Ἕνα περπάτημα ἐλαφρὺ σὰ σκίρτημα τοῦ κάμπου
Ἕνα φιλὶ τῆς θάλασσας τῆς ἀφροστολισμένης.
Ξύπνησε γάργαρο νερὸ ἀπὸ τὴ ρίζα τοῦ πεύκου νὰ βρεῖς τὰ μάτια τῶν σπουργιτιῶν καὶ νὰ τὰ ζωντανέψεις ποτίζοντας τὸ χῶμα μὲ μυρωδιὰ βασιλικοῦ καὶ μὲ σφυρίγματα σαύρας. Τὸ ξέρω εἶσαι μία φλέβα γυμνὴ κάτω ἀπὸ τὸ φοβερὸ βλέμμα τοῦ ἀνέμου εἶσαι μία σπίθα βουβὴ μέσα στὸ λαμπερὸ πλῆθος τῶν ἄστρων. Δὲ σὲ προσέχει κανεὶς κανεὶς δὲ σταματᾶ ν᾿ ἀκούσει τὴν ἀνάσα σου μὰ σὺ μὲ τὸ βαρύ σου περπάτημα μὲς στὴν ἀγέρωχη φύση θὰ φτάσεις μία μέρα στὰ φύλλα τῆς βερυκοκιᾶς θ᾿ ἀνέβεις στὰ λυγερὰ κορμιὰ τῶν μικρῶν σπάρτων καὶ θὰ κυλήσεις ἀπὸ τὰ μάτια μιᾶς ἀγαπητικιᾶς σὰν ἐφηβικὸ φεγγάρι.
Ὑπάρχει μία πέτρα ἀθάνατη ποὺ κάποτε περαστικὸς ἕνας ἀνθρώπινος ἄγγελος ἔγραψε τ᾿ ὄνομά του ἐπάνω της κι ἕνα τραγούδι ποὺ δὲν τὸ ξέρει ἀκόμα κανεὶς οὔτε τὰ πιὸ τρελὰ παιδιὰ οὔτε τὰ πιὸ σοφὰ τ᾿ ἀηδόνια. Εἶναι κλεισμένη τώρα σὲ μιὰ σπηλιὰ τοῦ βουνοῦ Ντέβι μέσα στὶς λαγκαδιὲς καὶ στὰ φαράγγια τῆς πατρικῆς μου γῆς μὰ ὅταν ἀνοίξει κάποτε καὶ τιναχτεῖ ἐνάντια στὴ φθορὰ καὶ στὸ χρόνο αὐτὸ τὸ ἀγγελικὸ τραγούδι θὰ πάψει ξαφνικὰ ἡ βροχὴ καὶ θὰ στεγνώσουν οἱ λάσπες τὰ χιόνια θὰ λιώσουν στὰ βουνὰ θὰ κελαηδήσει ὁ ἄνεμος τὰ χελιδόνια θ᾿ ἀναστηθοῦν οἱ λυγαριὲς θὰ ριγήσουν κι οἱ ἄνθρωποι μὲ τὰ κρύα μάτια καὶ τὰ χλωμὰ πρόσωπα ὅταν ἀκούσουν τὶς καμπάνες νὰ χτυπᾶν μέσα στὰ ραγισμένα καμπαναριὰ μοναχές τους θὰ βροῦν καπέλα γιορτινὰ νὰ φορέσουν καὶ φιόγκους φανταχτεροὺς νὰ δέσουν στὰ παπούτσια τους. Γιατὶ τότε κανεὶς δὲ θ᾿ ἀστιεύεται πιὰ τὸ αἷμα τῶν ρυακιῶν θὰ ξεχειλίσει τὰ ζῷα θὰ κόψουν τὰ χαλινάρια τους στὰ παχνιὰ τὸ χόρτο θὰ πρασινίσει στοὺς στάβλους στὰ κεραμίδια θὰ πεταχτοῦν ὁλόχλωρες παπαροῦνες καὶ μάηδες καὶ σ᾿ ὅλα τὰ σταυροδρόμια θ᾿ ἀνάψουν κόκκινες φωτιὲς τὰ μεσάνυχτα.
Τότε θὰ ῾ρθοῦν σιγὰ-σιγὰ τὰ φοβισμένα κορίτσια γιὰ νὰ πετάξουν τὸ τελευταῖο τους ροῦχο στὴ φωτιὰ κι ὁλόγυμνα θὰ χορέψουν τριγύρω της ὅπως τὴν ἐποχὴ ἀκριβῶς ποὺ εἴμασταν κι ἐμεῖς νέοι κι ἄνοιγε ἕνα παράθυρο τὴν αὐγὴ γιὰ νὰ φυτρώσει στὸ στῆθος τους ἕνα φλογάτο γαρύφαλο. Παιδιὰ ἴσως ἡ μνήμη τῶν προγόνων νὰ εἶναι βαθύτερη παρηγοριὰ καὶ πιὸ πολύτιμη συντροφιὰ ἀπὸ μία χούφτα ροδόσταμο καὶ τὸ μεθύσι τῆς ὀμορφιᾶς τίποτε διαφορετικὸ ἀπὸ τὴν κοιμισμένη τριανταφυλλιά του Εὐρώτα. Καληνύχτα λοιπὸν βλέπω σωροὺς πεφτάστερα νὰ σᾶς λικνίζουν τὰ ὄνειρα μὰ ἐγὼ κρατῶ στὰ δάχτυλά μου τὴ μουσικὴ γιὰ μία καλύτερη μέρα. Οἱ ταξιδιῶτες τῶν Ἰνδιῶν ξέρουνε περισσότερα νὰ σᾶς ποῦν ἀπ᾿ τοὺς Βυζαντινοὺς χρονογράφους.
O ἄνθρωπος κατὰ τὸν ροῦν τῆς μυστηριώδους ζωῆς του
Κατέλιπεν εἰς τοὺς ἀπογόνους του δείγματα πολλαπλᾶ καὶ ἀντάξια τῆς ἀθανάτου καταγωγῆς του
Ὅπως ἐπίσης κατέλιπεν ἴχνη τῶν ἐρειπίων τοῦ λυκαυγοῦς χιονοστιβάδας οὐρανίων ἑρπετῶν χαρταετοὺς ἀδάμαντας καὶ βλέμματα ὑακίνθων
Ἐν μέσῳ ἀναστεναγμῶν δακρύων πείνης οἰμωγῶν καὶ τέφρας ὑπογείων φρεάτων.
Πόσο πολὺ σὲ ἀγάπησα ἐγὼ μονάχα τὸ ξέρω
Ἐγὼ ποὺ κάποτε σ᾿ ἄγγιξα μὲ τὰ μάτια τῆς πούλιας
Καὶ μὲ τὴ χαίτη τοῦ φεγγαριοῦ σ᾿ ἀγκάλιασα καὶ χορέψαμε μὲς στοὺς καλοκαιριάτικους κάμπους
Πάνω στὴ θερισμένη καλαμιὰ καὶ φάγαμε μαζὶ τὸ κομένο τριφύλλι
Μαύρη μεγάλη θάλασσα μὲ τόσα βότσαλα τριγύρω στὸ λαιμὸ τόσα χρωματιστὰ πετράδια στὰ μαλλιά σου.
Ἕνα καράβι μπαίνει στὸ γιαλὸ ἕνα μαγγανοπήγαδο σκουριασμένο βογγάει
Μιὰ τούφα γαλανὸς καπνὸς μὲς στὸ τριανταφυλλὶ τοῦ ὁρίζοντα
Ἴδιος μὲ τὴ φτερούγα τοῦ γερανοῦ ποὺ σπαράζει
Στρατιὲς χελιδονιῶν περιμένουνε νὰ ποῦν στοὺς ἀντρειωμένους τὸ καλωσόρισες
Μπράτσα σηκώνουνται γυμνὰ μὲ χαραγμένες ἄγκυρες στὴ μασχάλη
Μπερδεύουνται κραυγὲς παιδιῶν μὲ τὸ κελάδημα τοῦ πουνέντε
Μέλισσες μπαινοβγαίνουνε μὲς στὰ ρουθούνια τῶν ἀγελάδων
Μαντήλια καλαματιανὰ κυματίζουνε
Καὶ μία καμπάνα μακρινὴ βάφει τὸν οὐρανὸ μὲ λουλάκι
Σὰν τὴ φωνὴ κάποιου σήμαντρου ποὺ ταξιδεύει μέσα στ᾿ ἀστέρια
Τόσους αἰῶνες φευγάτο
Ἀπὸ τῶν Γότθων τὴν ψυχὴ κι ἀπὸ τοὺς τρούλλους τῆς Βαλτιμόρης
Κι ἀπ᾿ τὴ χαμένη Ἁγια-Σοφιὰ τὸ μέγα μοναστήρι.
Μὰ πάνω στ᾿ ἀψηλὰ βουνὰ ποιοὶ νά ῾ναι αὐτοὶ ποὺ κοιτᾶνε
Μὲ τὴν ἀκύμαντη ματιὰ καὶ τὸ γαλήνιο πρόσωπο;
Ποιᾶς πυρκαγιᾶς νά ῾ναι ἀντίλαλος αὐτὸς ὁ κουρνιαχτὸς στὸν ἀγέρα;
Μήνα ὁ Καλύβας πολεμάει μήνα ὁ Λεβεντογιάννης;
Μήπως ἀμάχη ἐπιάσανεν οἱ Γερμανοὶ μὲ τοὺς Μανιάτες;
Οὐδ᾿ ὁ Καλύβας πολεμάει κι οὐδ᾿ ὁ Λεβεντογιάννης
Οὔτε κι ἀμάχη ἐπιάσανεν οἱ Γερμανοὶ μὲ τοὺς Μανιάτες.
Πύργοι φυλᾶνε σιωπηλοὶ μία στοιχειωμένη πριγκίπισσα
Κορφὲς κυπαρισσιῶν συντροφεύουνε μία πεθαμένη ἀνεμώνη
Τσοπαναρέοι ἀτάραχοι μ᾿ ἕνα καλάμι φλαμουριᾶς λένε τὸ πρωινό τους τραγούδι
Ἕνας ἀνόητος κυνηγὸς ρίχνει μία ντουφεκιὰ στὰ τρυγόνια
Κι ἕνας παλιὸς ἀνεμόμυλος λησμονημένος ἀπ᾿ ὅλους
Μὲ μία βελόνα δελφινιοῦ ράβει τὰ σάπια του πανιὰ μοναχός του
Καὶ κατεβαίνει ἀπ᾿ τὶς πλαγιὲς μὲ τὸν καράγιαλη πρίμα
Ὅπως κατέβαινε ὁ Ἄδωνις στὰ μονοπάτια τοῦ Χελμοῦ νὰ πεῖ μία καλησπέρα τῆς Γκόλφως.
Χρόνια καὶ χρόνια πάλεψα μὲ τὸ μελάνι καὶ τὸ σφυρὶ βασανισμένη καρδιά μου
Μὲ τὸ χρυσάφι καὶ τὴ φωτιὰ γιὰ νὰ σοῦ κάμω ἕνα κέντημα
Ἕνα ζουμπούλι πορτοκαλιᾶς
Μίαν ἀνθισμένη κυδωνιὰ νὰ σὲ παρηγορήσω
Ἐγὼ ποὺ κάποτε σ᾿ ἄγγιξα μὲ τὰ μάτια τῆς πούλιας
Καὶ μὲ τὴ χαίτη τοῦ φεγγαριοῦ σ᾿ ἀγκάλιασα καὶ χορέψαμε μὲς στοὺς καλοκαιριάτικους κάμπους
Πάνω στὴ θερισμένη καλαμιὰ καὶ φάγαμε μαζὶ τὸ κομένο τριφύλλι
Μαύρη μεγάλη μοναξιὰ μὲ τόσα βότσαλα τριγύρω στὸ λαιμὸ τόσα χρωματιστὰ πετράδια στὰ μαλλιά σου.
Νίκος Γκάτσος - Ἀμοργός
____________