«ΕΦΥΓΕ» Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ ΣΙΜΟΠΟΥΛΟΣ…

  ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ... ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΜΑΣ  


ΕΚΛΕΙΣΕ Ο ΚΥΚΛΟΣ  ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ

Γράφει ο Ι. Γ. Ασημακόπουλος

(Η κηδεία του ποιητή θα γίνει την Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου στις 11:30 π.μ. 
στην γενέτειρα του Κραμποβο (Καστανοχώρι) Μεγαλοπόλεως)


Πλήρης ημερών, μεγάλος μέσα στη σεμνότητα του, «έφυγε» ο ποιητής Ηλίας Σιμόπουλος κι έκλεισε ο κύκλος των μεγάλων ποιητών της γενιάς του. 
Γεννήθηκε στον Κραμποβό -σήμερα Καστανοχώρι- της Επαρχίας Μεγαλόπολης, στις 23 Νοέμβρη του 1913 και στις 30 Αυγούστου 2015 μετοίκησε στη γειτονιά των αγγέλων, να συναντήσει τους άλλους μεγάλους της γενιάς και φίλους του, Ρίτσο, Βάρναλη, Λεκατσά, Λουντέμη…
Πολυβραβευμένος και καταξιωμένος, ο Ηλίας Σιμόπουλος, τίμησε με συνέπεια, ήθος και σεμνότητα την Ελλάδα και τα Ελληνικά γράμματα κοντά ογδόντα χρόνια.
Σαν ένας σύγχρονος Οδυσσέας, περιπλανήθηκε αναζητώντας την «Ιθάκη» του και επέλεξε γι αυτό το δρόμο της ποίησης, όπου για πρώτη φορά εμφανίζεται το 1946 με την ποιητική συλλογή «Χαιρετισμός στον πρώτο ήλιο». Το 1958, χρόνος σταθμός για την ποιητική του διαδρομή, κυκλοφόρησε το γεμάτο ανθρώπινη ευαισθησία και λυρισμό έργο του «Αρκαδική Ραψωδία».
Η πορεία του μεγάλου μας συμπατριώτη στο Ελληνικό ποιητικό στερέωμα έχει ξεκινήσει. Οι ποιητικές του συλλογές πλειάδα, διαδέχονται τώρα η μία την άλλη. H «Έκτη Εντολή», «Το σπίτι με τις χελιδονοφωλιές», «Το μεγάλο ποτάμι», «Τα τεκμήρια», «Τα ρόδα της Ιεριχώς», «Το τετράδιο της γης», «Οι Μικρές Μαρτυρίες», «Τα Εναγώνια», «Οι Προσπελάσεις»,  «οι Σημαφόροι», «Ο Εσπερινός Απόλογος, «Οι πληγές και τα παράθυρα», «Το Μακρινό ταξίδι», «Οι Πέτρες», «Τα Κέρματα», «Τα Θροΐσματα των ανέμων», «οι κήποι του Νοέμβρη», «Ρινίσματα μετάλλων», «Ραθυμες ώρες», «Ίμεροι»  και φυσικά δεν είναι μόνο αυτά…
Παράλληλα δημοσιεύει δοκίμια και μελέτες. Παίρνει μέρος σε πλήθος συμπόσια και συνέδρια. Συνεργάζεται με μια σειρά Ελληνικά και ξένα περιοδικά και εφημερίδες. Δίνει πλήθος διαλέξεων τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.
Το έργο του μεταφράζεται στις περισσότερες γλώσσες του κόσμου. Αγγλικά, Γαλλικά, Ρώσικα, Γερμανικά, Ιταλικά, Βουλγάρικα, Σλοβάκικα, Ινδικά, Κινέζικα… και συμπεριλαμβάνεται σε πολλές ξένες ανθολογίες στη Γερμανία, Πολωνία, Αγγλία, Αίγυπτο, Τουρκία, Βραζιλία, Χιλή, Κίνα…
Το ήθος και η εντιμότητά του, η σεμνότητα της γνώσης και της σοφίας του, η μεγαλοσύνη της ψυχής του, η μαχητικότητα και η ακεραιότητα του χαρακτήρα του, εκτιμήθηκαν ιδιαίτερα από τους πνευματικούς ανθρώπους της Ελλάδας.
Εκλέχτηκε πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Λογοτεχνών, και μετά τη συγχώνευση των δύο σωματείων, της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.
Διατέλεσε πρόεδρος της κρατικής επιτροπής για τη συνταξιοδότηση των Λογοτεχνών. Υπήρξε μέλος της επιτροπής για τη βράβευση θεατρικών έργων, Πρόεδρος της επιτροπής για την απονομή κρατικών βραβείων και Πρόεδρος της εξεταστικής επιτροπής δραματικών σχολών…

Στην ποίηση του Σιμόπουλου αντιπαλεύουν ο πόνος, η απόγνωση, η μοναξιά, η χαμένη ελπίδα, η παρηγοριά της αυγής, η καταφυγή της ποίησης, η πίστη για τον άνθρωπο και την ειρήνη. Ακόμα αντιμάχονται όλες οι μορφές σκλαβιάς με την ελευθερία, το φως με το χάος, η δημιουργία με τη ματαιότητα, τα φτερά της ανυπόταχτης έμπνευσης με το ασήκωτο μαρτύριο της υποταγής…

«Γυρεύοντας τον έρωτα, γυρεύοντας
την άνοιξη, γυρεύοντας τη γεύση
του ψωμιού, γυρεύοντας την ειρήνη
γυρεύοντας τα χείλη που πλέκουνε τραγούδια
γυρεύοντας την τέλεια μορφή, γυρεύοντας
τον άρτιο λόγο που θα ζωντανέψει τη μορφή
γυρεύοντας, γυρεύοντας, όλο γυρεύοντας
σπαταλήσαμε τη χρυσή νιότη που έδενε
τη ζωή με τ’ όνειρο
                                 Κι οδεύοντας
μέσα στη νύχτα φτάσαμε
στα σύνορα της νύχτας. Κι αρμενίζοντας
σ’ ατελείωτους πόντους φτάσαμε
τα σύνορα του θανάτου. Και τώρα
έρμαια της ανάμνησης
τινάζουμε τα ντροπιασμένα μας φτερά
και ζητάμε βοήθεια. Κοιτάζουμε
το σύνορο που δεν περάσαμε
και ζητάμε βοήθεια. Απλώνουμε
τα χέρια στους φονιάδες μας
και ζητάμε βοήθεια. Η φωνή μας
χάνεται. Κανένα αφτί δε βρίσκεται
να την περιμαζέψει.
                               Βαλαντωμένοι
γέρνουμε στην πλώρη. Βαλαντωμένοι
γέρνουμε στην κουπαστή. Πλέουμε στο αίμα
ζητιανεύοντας λίγον ύπνο:
Έλα ύπνε και πάρε μας. Πλέουμε στο αίμα
ζητιανεύοντας λίγο κουράγιο:
Βόηθα Χριστέ που γνώρισες
τον πλέριο πόνο. Πλέουμε στο αίμα
ζητιανεύοντας λίγο έλεος:
Δώσε μας Μοίρα το μαγικό κλειδί
ν’ ανοίξουμε τα παράθυρα του στοχασμού
ν’ ανοίξουμε τις πόρτες της καρδιάς μας
να ξεχυθεί πολύτιμος ο θησαυρός
της πικρής πείρας μαύρες κουκίδες
στη λευκότητα του χαρτιού
έτσι που να γνωρίσουν οι απόγονοι
την αγωνία τούτης της ώρας
που αθροίζοντας πόνο στον πόνο
μαρτύριο στο μαρτύριο
σπαραγμό στο σπαραγμό
κυοφορεί τον αόρατο κόσμο
του εικοστού πρώτου αιώνα.»

Ο Γάλλος ποιητής και μεταφραστής του έργου του στα Γαλλικά GastonHenry Aufrére σε διάλεξη που έδωσε στις Βρυξέλες για τον ποιητή, μεταξύ άλλων έλεγε: «Ο Σιμόπουλος δεν είναι ο άνθρωπος των ζητωκραυγών και των οδοφραγμάτων. Ούτε των διακηρύξεων και των επαναστάσεων. Αν επωμίσθηκε, το τόσο βαρύ χρέος που επωμίσθηκε είναι γιατί πιστεύει πως οι κυρίαρχες δυνάμεις της ζωής δεν μπορεί να είναι το αίμα, όσο γονιμοποιό κι αν είναι, ούτε η φωτιά, όσο καθαρτήρια κι αν είναι. Ο άνθρωπος δεν μετριέται με τον εγκληματία που κλείνει μέσα του, αλλά με την ακτινοβολία της αγάπης που δονεί την καρδιά του…»

«Ο άνθρωπος αγάπη μου την ίδια ώρα
Γίνεται ποιητής ή δολοφόνος
Ένας άγγελος τον παραστέκει
Ένας δαίμονας του χαμογελά

Σκυμμένος στις εξισώσεις του
Με τους πολλούς αγνώστους
Σπέρνει τον όλεθρο στη Χιροσίμα
Εξακοντίζει σπούτνικ στους αιθέρες.

Ο άνθρωπος αγάπη μου
Μπορεί μονάχος του
Να γίνει φως ή νύχτα
Να σκοτώνεται στους πολέμους
Για τη λευτεριά και τη δικαιοσύνη
Και να λιντσάρει το μικρό νέγρο
Που τόλμησε να ζητωκραυγάσει έξαλλος
Την ομορφιά μιας άσπρης

Ο άνθρωπος αγάπη μου
Την ίδια ώρα
Σηκώνει από τα τάρταρα
Τους ίσκιους του τρόμου
Να φράξει το δρόμο μας
Κι ανοίγει τους κρουνούς της ζωής
Να μας χαρίσει το μέλλον
Καθώς εσύ ανοίγεις την πόρτα σου
Και λες στους επισκέπτες σου:
-«περάστε!»

Ο άνθρωπος αγάπη μου
Ποτίζει μέρα νύχτα
Με το αίμα του και με τα δάκρυα του
Το δέντρο της ζωής
Που μεγαλώνει αφάνταστα
Για να μας δώσει κάποτε
Τους πιο γλυκούς καρπούς του.»

Η ματιά του Ηλία Σιμόπουλου έβλεπε τα μύχια όνειρα,  τους κρυφούς πόθους στα τρίσβαθα της ψυχής των απλών ανθρώπων… Εκεί και η αγωνία του. Ο ίδιος έλεγε: «στόχος μου στάθηκε πάντα ο ταπεινός άνθρωπος, ο άνθρωπος που υποφέρει, ο άνθρωπος που αγωνίζεται. Και πραγματικά δοκιμάζω συντριβή όταν νοιώθω πόσο λίγο κατάφερα να μετουσιώσω το δράμα του σε ποίηση, έτσι που και ο ίδιος διαβάζοντάς την να χαίρεται και να λυτρώνεται...»

«Ένα ποτάμι αιμάτινο
Κυλάει πάνου στ’ αχνάρια μας
Πίσω απ’ της άνοιξης την έπαρση
Παραμονεύει η νύχτα.

Εδώ σε τούτ’ την έρημο
Που ζώνουν μόνο οι άνεμοι
Η μαύρη νύχτα και η σιωπή
Τη μοίρα μας θα πούμε.

Τα δάχτυλά μας αγρυπνούν
Απάνου στη σκανδάλη.
Μ’ αυτά τα δάχτυλα θα γράψουμε
Το πιο μεγάλο ποίημα.

Αλήθεια πόσο ειν’ όμορφο
Να ζεις και να ελπίζεις
Τα δακρυσμένα μάτια μας
Είναι γιομάτα θρίαμβο.

Έλα ρίξε δυο ριπές
Σημάδεψε ίσια στην καρδιά μας

Με τα μυδράλια των στίχων σου
Αδελφέ ποιητή.

Σ’ αυτό το χώμα που πατάς
Τόσοι νεκροί μας ξαγρυπνούν
Ν’ ακούσουν το τραγούδι σου.
Το μέλλον μας ανήκει.

Μοσκοβολάει τριαντάφυλλο η ζωή
Ο ήλιος είναι μέσα μας.

Άνοιξε το καλύβι μου
Και πάρε όλο το βιός μου
Άνοιξε και το στήθος μου
Και πάρε την καρδιά μου.

Σαράντα χρόνια ακούραστη
Χτυπάει για σένα μόνο.»

Γενιά του Ηλία Σιμόπουλου, η γενιά του 40. Έζησε, όπως ο ίδιος έλεγε, μια εποχή πλούσια σε γεγονότα, σε ελπίδες και απογοητεύσεις. Μια εποχή μεγαλόπνοων οραματισμών, υψηλών ιδανικών, καταπληκτικών ανατροπών και συγκλονιστικών αναθεωρήσεων.

«Εμείς
Εχτίσαμε όλα τα σπίτια
του κόσμου. Όμως
δεν έχουμε σπίτι.
Εμείς
Εσπείραμε όλα τα χωράφια
της γης. Όμως
δεν έχουμε ψωμί
Εμείς
Εσκοτωθήκαμε σε όλους τους πολέμους
Όμως δεν έχουμε πατρίδα
Που πάμε
Η πληγωμένη γη στενάζει
Κάτου απ τα βαριά μας πέλματα
Αλλά εμείς είμαστε η γη
από τότε που υπάρχουμε
Εμείς
τα  σπλάχνα μαχαιρώνοντας
ο ένας του αλλουνού
Σκεπάσαμε τον ουρανό με σύννεφα
Σκορπίσαμε τα δάκρυα μας ποτάμια.»

Η γενιά του, είδε την ανθρωπότητα σε διάστημα λίγων ετών, να διανύει αποστάσεις αιώνων... Βίωσε τον πόλεμο, τον εμφύλιο σπαραγμό. Γνώρισε σκοτωμούς, άδικο, πείνα. Είδε  όνειρα να γίνονται καπνός και ιδανικά να σέρνονται στη λάσπη και στο αίμα…

«Εδώ σ’ αυτή τη γη
Την ίδια γη, τη γη της γης μας
Να μας σαν ξένοι φτάσαμε
Και φεύγουμε σαν ξένοι

Μα εμείς σ’ αυτή τη γη μας σπείραμε
τα πιο μεγάλα όνειρα.
Ποιος ήρθε και τα γκρέμισε
κι έσπειρε την ερήμωση;
ποιος άναψε την πυρκαγιά
και καίγεται ο πλανήτης;
Ποιο χέρι ανίερο πάτησε
το φοβερό κουμπί του ολέθρού
Κι ούθε στραφούμε
οι γλώσσες της φωτιάς φράζουν το δρόμο μας
κι ούθε στραφούμε
τα σαγόνια ολάνοιχτα της νύχτας μας προσμένουν!

Εδώ σ’ αυτή τη γη
Τη της γης μας φτάσαμε
Χωρίς να ξέρουμ’ από πού
Χωρίς να ξέρουμ’ από ποιους
Κυνηγημένοι και λουφάξαμε
Σαν τρομαγμένα αγρίμια

Να ’χαμε μόνο μια σταλιά νερό
Να ξεδιψάσουμε τη δίψα μας.

Να ’χαμε μόνο μια στιγμή καιρό
Να συμμαζέψουμε τα σπαραγμένα μέλη μας.

Να ’χαμε μόνο το κουράγιο, μια στιγμή
Την ώρα που οι δειλοί θα ουρλιάζουν δίπλα μας
-Ευλογημένος ναν’ ο θάνατος
ο μέγας λυτρωτής του πόνου
Να ’χαμε το κουράγιο να τους κράξουμε:
-Ευλογημένη δυο φορές να ’ναι η ζωή
που καταλεί το θάνατο!»

Σηματογράφος της γενιάς του, ο Ηλίας Σιμόπουλος, επιστράτευσε την ποίηση για να φωτογραφίσει την ιστορία και να την παραδώσει στις επόμενες γενιές.
Στάθηκε όρθιος μέσα στις θύελλες κι έγινε ο ληξίαρχος της εποχής του καταγράφοντας μέσα στο έργο του το θάνατο των σάπιων στοιχείων που με σοφία η ζωή απέβαλλε. Έγινε οραματιστής, προφήτης ποιητής, διαβλέποντας το καινούργιο, το ελπιδοφόρο που προβάλλει για να καθορίσει τελεσίδικα το μέλλον. Μα πάνω απ όλα παρέμεινε πάντα συνειδητός μαχητής, πιστός στο όραμα της δικαιοσύνης, της ελευθερίας, της ειρήνης και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Αγωνιστής της ελπίδας για μια καλύτερη ζωή…


Ο Κραμποβός, η νοτισμένη Αρκαδική γη άνοιξε την αγκαλιά της να δεχτεί τον ποιητή. Όμως οι ποιητές δεν πεθαίνουν. Το έργο του φωλιάζει στην ψυχή μας. Γίνεται οδηγός, γίνεται ελπίδα που σιγοκαίει. Τα λόγια του γίνονται φλόγα που ζεσταίνει ή πυρπολεί τις καρδιές μας.

ΔΗΛΩΣΗ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗΣ ΜΕΛΩΝ - ΝΕ ΑΡΚΑΔΙΑ ΣΥΡΙΖΑ

Δήλωση παραίτησης από την Ν.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ Αρκαδίας


Οι ραγδαίες εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων μάς αναγκάζουν να υποβάλλουμε την παραίτηση μας από μέλη της Ν.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ, θεωρώντας ότι αποδεσμευόμαστε ακούσια από ένα κόμμα που καταργήθηκε στην πράξη, καθώς γίνεται πλέον ξεκάθαρο ότι το κόμμα υπόκειται σε μνημονιακή μετάλλαξη, με αποκλειστική ευθύνη της ηγετικής του ομάδας.
Τα βασικά γεγονότα που μάς οδηγούν σε μία τέτοια απόφαση είναι τα εξής:
·       Η καταστρατήγηση βασικών σημείων της πολιτικής απόφασης του ιδρυτικού Συνεδρίου, του προγράμματος της ΔΕΘ αλλά και των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ που αντιπάλεψε εξ αρχής όλους τους μνημονιακούς, νεοφιλελεύθερους και αντιδημοκρατικούς μονοδρόμους με τις αποφάσεις των τελευταίων εβδομάδων αναιρεί τον ίδιο το χαρακτήρα του και οδηγείται σε υποταγή στο εγχώριο και ξένο κατεστημένο.
·       Το κόμμα, εδώ και αρκετό καιρό, στην ουσία δεν λειτουργεί. Κρίσιμες αποφάσεις, που καθορίζουν την πορεία της χώρας και του λαού πάρθηκαν από την ομάδα των «παρά τω προέδρω» ηγετικών στελεχών, όχι απλά χωρίς να αποφασιστούν στα αρμόδια όργανα (ΠΓ, ΚΕ, κλπ), αλλά ακόμη και εν αγνοία τους. Ακόμη και η απόφαση για τις πρόσφατες εκλογές λήφθηκε από έναν κλειστό κύκλο, χωρίς καμία εκ των προτέρων ενημέρωση των οργάνων του κόμματος.

Θεωρούμε πως δεν έχουμε καμία θέση πλέον σε ένα κόμμα που υποτάχθηκε στα κελεύσματα του εγχώριου κατεστημμένου, αλλά και των ξένων επικυρίαρχων και τα όργανα του δεν συμμετέχουν καν στην διαμόρφωση και άσκηση πολιτικής, αλλά διαδραματίζουν έναν διακοσμητικό ρόλο, σε ένα κόμμα που ρέπει προς το μνημονιακό βοναπαρτισμό.

Τα παραιτηθέντα μέλη της Ν.Ε.:

1.  ΚΟΥΝΕΛΗΣ  Γιάννης - Συντονιστής της Ν.Ε.
2. ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ Σαράντος - Αναπληρωτής Συντονιστής της Ν.Ε. & Μέλος της
                                                  Συντονιστικής Επιτροπής Περιφέρειας Πελ/σου
3.  ΓΚΑΝΙΟΣ  Γεώργιος  -  Μέλος Ν.Ε.
4.  ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ  Νίκος  -  Μέλος Ν.Ε.
5.  ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ  Σπυριδούλα  -  Μέλος Ν.Ε.
6.  ΚΑΡΑΚΑΣΗ  Γιούλικα  -  Μέλος Ν.Ε.
7.  ΚΟΛΛΙΝΤΖΑΣ  Γεώργιος  -  Μέλος Ν.Ε.
8.  ΛΑΖΑΡΗΣ  Ιωάννης  -  Μέλος Γραμματείας Ν.Ε. & Συντονιστής Ο.Μ. Τρίπολης
9.  ΜΑΝΤΗΣ  Αθανάσιος  -  Μέλος Ν.Ε.
10. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ Γεώργιος  -  Μέλος Ν.Ε.

11. ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ  Ιωάννης  -  Μέλος Ν.Ε.

Το 3ο Μνημόνιο μετατρέπει την Ελλάδα σε χώρα περιορισμένης κυριαρχίας

vasanizomai.jpg

Το 3ο Μνημόνιο μετατρέπει την Ελλάδα σε χώρα περιορισμένης κυριαρχίας
Αποδοχή του δόγματος του νεοφιλελευθερισμού...


Ο ΣΥΡΙΖΑ μόνο ως ένα αντινεοφιλελεύθερο κι αντιμνημονιακό κόμμα έχει μέλλον και προοπτική και φυσικά η κυβέρνηση, με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, τη μόνη εξουσιοδότηση που έχει από τον λαό είναι να ακυρώσει τη λιτότητα και να καταργήσει το 1ο και 2ο Mνημόνιο και βέβαια σε καμία περίπτωση δεν έχει πολιτική νομιμοποίηση να προχωρήσει σε 3ο Mνημόνιο.
Το 3ο Mνημόνιο είναι πολύ τραγικό και για τους εξής λόγους:
1. Θα το φέρει η κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος επαγγέλθηκε και το 2015 i) κατάργηση των μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων, ii) διαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης με στόχο τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους με χρήση και της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου, μορατόριουμ στην αποπληρωμή των δόσεων και ρήτρα ανάπτυξης του υπολοίπου, iii)ακύρωση της λιτότητας κτλ.
2. Συνεχίζει τη λιτότητα και τη φοροεπιδρομή κατά των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, αυξάνει τον ΦΠΑ, μειώνει τις συντάξεις και αυξάνει δραματικά τα όρια ηλικίας.
Ομως πέραν των αντιλαϊκών ρυθμίσεων το κύριο χαρακτηριστικό της συμφωνίας είναι ότι θα μετατρέψει την Ελληνική Δημοκρατία σε χώρα περιορισμένης κυριαρχίας και σε νεο-αποικία της Ε.Ε. και του ΔΝΤ. Διότι:
1. Υποχρεώνει την κυβέρνηση να αναλάβει «τις πολιτικές δεσμεύσεις και την επιτυχή υλοποίηση των μέτρων»!!! Συνεπώς, ανεξάρτητα αν «βγαίνουν» ή όχι τα σκληρά υφεσιακά μέτρα, την ευθύνη για την «επιτυχή» υλοποίηση των νέων μέτρων την αναλαμβάνει εξ ολοκλήρου η ελληνική κυβέρνηση!
2. Οι δανειστές επέβαλαν να προβλέπονται «ημιαυτόματες περικοπές δαπανών σε περιπτώσεις αποκλίσεων από τους φιλόδοξους στόχους του πρωτογενούς πλεονάσματος»! Αυτομάτως λοιπόν θα κόβονται δαπάνες χωρίς να απαιτείται να νομοθετήσει η Βουλή.
3. Πέτυχαν και την «πλήρη ανεξαρτησία της ΕΛΣΤΑΤ», ώστε το «Κουαρτέτο» να έχει τον πλήρη έλεγχο στο πώς καταρτίζεται ο προϋπολογισμός με βασικό στόχο να ελέγχει απόλυτα το «μέγεθος» της λιτότητας, ώστε αν δεν είναι αρκετή να απαιτείται να αυξηθεί!
4. «Η ελληνική πρόταση των μεταρρυθμιστικών μέτρων πρέπει να ενισχυθεί σημαντικά για να λάβει υπόψη την έντονα επιδεινωθείσα οικονομική και δημοσιονομική θέση της χώρας τον τελευταίο χρόνο». Αρα αποδέχτηκε η κυβέρνηση ότι το «φάρμακο» για τη λιτότητα και την καταστροφή από τις μνημονιακές πολιτικές δεν είναι η κατάργηση της λιτότητας και των μνημονιακών πολιτικών αλλά η περαιτέρω ένταση αυτών! Αυτό δυστυχώς σημαίνει αποδοχή του δόγματος του νεοφιλελευθερισμού.
Επιπλέον η κυβέρνηση αποδέχτηκε:
 Να πραγματοποιήσει και άλλες «φιλόδοξες μεταρρυθμίσεις στο συνταξιοδοτικό» και να εφαρμόσει τη ρήτρα μηδενικού ελλείμματος.
► Να υλοποιήσει τις εργαλειοθήκες Ι και ΙΙ του ΟΟΣΑ, όπως άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές, γάλα, ψωμί, ΜΗΣΥΦΑ κτλ.
► Να προχωρήσει στην ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ.
► «Να γίνει αυστηρή επανεξέταση και εκσυγχρονισμός των συλλογικών διαπραγματεύσεων των εργατικών κινητοποιήσεων και των ομαδικών απολύσεων». Δηλαδή συμφωνήθηκε να αμφισβητείται το δικαίωμα των εργαζομένων πως θα κινητοποιούνται!
► Να μην παρεμβαίνει η κυβέρνηση στον διορισμό των Διοικήσεων των Τραπεζών, την ανακεφαλαιοποίηση των οποίων όμως έχει «φορτωθεί» να πληρώσει ο ελληνικός λαός και την πλειοψηφία των μετοχών κατέχει το ελληνικό Δημόσιο.
► Να απο-πολιτικοποιηθεί η ελληνική δημόσια διοίκηση και «να μειώσει ακόμα περισσότερο τις δαπάνες της ελληνικής δημόσιας διοίκησης»!
► Να μην έχει δυνατότητα να νομοθετεί χωρίς την έγκριση του «Κουαρτέτου», αφού «πρέπει να συσκέπτεται και να συμφωνεί με τους θεσμούς για όλα τα σχέδια νόμου πριν τα υποβάλει σε δημόσια διαβούλευση»!
► Να επανεξεταστούν οι νόμοι που ψηφίστηκαν από τη Βουλή πλην του νομοσχεδίου για την ανθρωπιστική κρίση!
► Το αποκορύφωμα όλων είναι ότι «Η ΕΛΛΑΣ ΠΩΛΕΙΤΑΙ», αφού είναι υποχρέωση της χώρας να ξεπουλήσει όλα «τα πολύτιμα ελληνικά περιουσιακά στοιχεία ύψους 50 δισ. ευρώ και να μεταφερθούν σε ένα Ανεξάρτητο Ταμείο, το οποίο θα τα ρευστοποιεί μέσω ιδιωτικοποιήσεων»!
Και βέβαια όλες «οι ανωτέρω καταγεγραμμένες υποχρεώσεις αποτελούν τις ελάχιστες προϋποθέσεις για την έναρξη των διαπραγματεύσεων με τις ελληνικές αρχές»!
Μπορεί μετά την παράθεση των βασικών αποικιοκρατικών όρων της «Συμφωνίας» να ισχυριστεί κάποιος ότι πρέπει να γίνει δεκτή ή ότι μπορεί να βελτιωθεί ή πρέπει να επιλεγεί ο δρόμος της άμεσης απεμπλοκής από αυτή την αποικιοκρατική συμφωνία υποταγής;
Νομίζω ότι η απάντηση πρέπει να είναι να ακυρωθεί τώρα η αποικιοκρατική αυτή συμφωνία, η οποία έχει σκοπό να μετατρέψει τη χώρα σε χώρα χωρίς εθνική και λαϊκή κυριαρχία, σε νέο-αποικία των «θεσμών».
Τέλος, όσον αφορά το επιχείρημα ότι «κερδίσαμε κάτι για το χρέος», πάλι το ίδιο το κείμενο διαψεύδει όσους προσπαθούν να ωραιοποιήσουν τα πράγματα, αφού δυστυχώς αποδέχτηκε η κυβέρνηση ότι: «παρότι τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης υιοθέτησαν κατά τα τελευταία χρόνια μια εντυπωσιακή δέσμη μέτρων υποστήριξης της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους αυτό επιδεινώθηκε λόγω των πολιτικών των τελευταίων 12 μηνών»! Ουσιαστικά αυτό σημαίνει:
1. Αποδοχή ότι και το PSI ήταν σε θετική κατεύθυνση, και
2. ότι η πολιτική μας τους 5 μήνες επιδείνωσε τη βιωσιμότητα του χρέους.
Επομένως η κυβέρνηση δεσμεύτηκε στην ουσία ότι όχι μόνο πρέπει να «θάψει» την πολιτική που εφάρμοζε επί πέντε μήνες, αλλά και νομιμοποιεί την άθλια απαίτηση των δανειστών να επανεξεταστούν οι ψηφισμένοι αντιμνημονιακοί νόμοι.
Τέλος, τονίζεται στο κείμενο της συμφωνίας ότι «ονομαστικό κούρεμα του χρέους δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί» και επιπλέον ότι «επαναλαμβάνουμε την ανεπιφύλακτη δέσμευσή μας ότι θα εκπληρώνουμε τις οικονομικές μας υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές πλήρως και εγκαίρως»!
Υπάρχει ακόμη κάποιος έπειτα από όλα αυτά που μπορεί να ισχυριστεί «το δικό μας Mνημόνιο είναι καλύτερο από τα άλλα δύο;»
Συνεπώς η μόνη διέξοδος που υπάρχει είναι η κυβέρνηση να μην υπογράψει το 3ο Mνημόνιο και να προχωρήσει, ενεργοποιώντας τον λαϊκό παράγοντα, στον σχεδιασμό της εναλλακτικής λύσης.
*βουλευτής Μεσσηνίας του ΣΥΡΙΖΑ
____________
http://www.efsyn.gr/arthro/3o-mnimonio-metatrepei-tin-ellada-se-hora-periorismenis-kyriarhias

Ευχαριστήριο του Εκπολιτιστικού Επιμορφωτικού Συλλόγου Κουτρούφων για το «3ο Αφιέρωμα στην Ελιά»

ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΕΠΙΜΟΡΦΩΤΙΚΟΣ
ΣΥΛΛΟΓΟΣ  ΚΟΥΤΡΟΥΦΩΝ


Σας ευχαριστούμε πολύ για τις δημοσιεύσεις των εκδηλώσεών μας.
Παρακαλώ δημοσιεύστε και το ευχαριστήριο του Συλλόγου μας.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ
το Δ.Σ.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


Ε Υ Χ Α Ρ Ι Σ Τ Η Ρ Ι Ο


Στις 30 & 31 Ιουλίου πραγματοποιήθηκε στα Κούτρουφα  η εκδήλωσή μας «3ο Αφιέρωμα στην Ελιά». Μια εκδήλωση που ξεκίνησε το 2011 και πραγματοποιείται κάθε 2 χρόνια από τον  Εκπολιτιστικό Επιμορφωτικό Σύλλογο Κουτρούφων.
Η αφορμή για το πρώτο αφιέρωμα στην ελιά, ήταν το  υπεραιωνόβιο ελαιόδεντρο που κοσμεί πλέον την πλατεία του χωριού μας. Μέσα από τις εκδηλώσεις μας για την ελιά όμως,  στοχεύουμε και στην προβολή του κύριου αγροτικού προϊόντος της περιοχής μας της ελιάς και του  ελαιολάδου.
Το «3ο Αφιέρωμα στην Ελιά»   φέτος  έγινε διήμερο.  Στις 30 Ιουλίου  στο θεατράκι της πλατείας μας ,  έγινε παρουσίαση  από ειδικούς  εισηγητές, θεμάτων που αφορούν όλους όσους ασχολούνται με την καλλιέργεια της ελιάς και το ελαιόλαδο.
Στις 31 Ιουλίου κλείσαμε το διήμερο αφιέρωμα με προσφορά εδεσμάτων με  βάση την ελιά και γλέντι με παραδοσιακή ελληνική μουσική από όλη την Ελλάδα .
Θα θέλαμε  να ευχαριστήσουμε  για τη βοήθειά τους:
1. Το Δήμο Βόρειας Κυνουρίας που είναι και  συνδιοργανωτής  της εκδήλωσης.
2. Την Περιφέρεια Πελοποννήσου.
3. Τους εισηγητές της παρουσίασης,  κ. Φίλη Παρασκευή, κ. Καχριμάνη Σπύρο, κ. Γιάννη Γρηγοράτο και  τέλος τον δήμαρχο και μέλος του συλλόγου μας Τάκη Μαντά.
4. Τον Γιάννη Κουρμπέλη,  ιδιοκτήτη  του εστιατορίου «Ρήγας» στο Κορακοβούνι, ο οποίος αφιλοκερδώς επιμελήθηκε την παρασκευή των γεύσεων ελιάς που δοκιμάσατε, σε δικές του συνταγές.
5. Τον Νίκο Πάπαλο, ιδιοκτήτη του ζαχαροπλαστείου «ΠΑΠΑΛΟΣ» στο Άστρος ο οποίος αφιλοκερδώς μοίρασε  παγωτό με γεύση ελιά.
6. Τους παραγωγούς που εμπλούτισαν  την έκθεσή μας με την παρουσίαση των προϊόντων τους.
7.  Τα μέλη του συλλόγου, τα νέα παιδιά του χωριού, τους κατοίκους και τους φίλους του  χωριού μας,  που βοήθησαν με κάθε τρόπο  για την πραγματοποίηση της εκδήλωσης.
8.Τέλος ευχαριστούμε όλους εσάς για την παρουσία σας και την στήριξή σας στις δράσεις του συλλόγου μας όλα αυτά τα χρόνια.
ΤΟ Δ.Σ. 

Από το ημερολόγιο ενός …… δωδεκάχρονου

Βλαχερναίϊκα και Πέριξ…
ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ ΑΘΑΝΑΣΙΟ Γ. ΚΟΥΤΣΟΥΓΕΡΑ.


Τζιαουνώντας ……αλλά με αντάλλαγμα μια καβάλα στο ντουένι !!
Είχες ντουένι στο αλώνισμα….….το λιώμα θα γινόταν μάματα, κλόπος. Τα τσιορομπίλια έπιαναν σειρά ποιος θα βαρέσει τα ζά στο αλώνισμα χορταίνοντας καβάλα στο ντουένι. Το ποιός θα βάλει ντουένι μαθευόταν αμέσως ,στο άψε σβήσε από την προηγούμενη. Έπεφτε σύρμα. Δεν χρειαζόμασταν κινητά τηλέφωνα; Όχι βέβαια.

Ώσπου όμως να φτάσουμε στο αλώνισμα έπρεπε να προηγηθούν άλλα πράματα .Ας τα λακριντέψουμε :
Όταν τα σπαρτά ροϊδίνιζαν και ήσαν έτοιμα για θέρο,οι νοικοκυραίοι μπονώρα μπονώρα ξημέρωναν στο χωράφι .

Θέρος τρύγος, πόλεμος.
Έκαναν το σταυρό τους για καλή αρχή ,με τις ευχές στο νοικοκύρη για καλά μπερκέτια και τα δραπάνια έπαιρναν φωτιά. Μέσα στο λιοπύρι τρεις….τέσσεροι και πολλές φορές περισσότεροι θεριστάδες στην αράδα κατάπιναν στο άψε σβήσε το σπαρτό ,όσπου να πεις κίμινο.Ο ιδρώτας ποτάμι,μούσκευε ρούχα και πρόσωπο και στάζοντας δρόσιζε το πυρωμένο χώμα.Τα χερόβολα σαν στρατιωτάκια περίμεναν το μπρατσωμένο χέρι για να τα κάνει δεμάτια.Οι κουβαλητές κρατάγανε στην άκρη τα ζα ώσπου να ετοιμαστούν τα δεμάτια για να φορτωθούν.Μια κανταριά από ζα,φορτωμένα με τα χρυσαφένια στάχια,πήγαιναν στον τόπο που θα έβγαινε ο πολύτιμος καρπός .Δίπλα στο αλώνι τα δεμάτια στιβαγμένα σε θεμονιά ,καταλιακού για να ξεραθούν και να τρίβονται ευκολότερα.Οι κουβαλητάδεςς συνήθως εμείς τα παιδιά,με συντεριασμένα τα ζα, καβάλα στο μπροστινό μουλάρι,απανογώμι ή πισωκάπελα ,η πολλές φορές ποδαρόδρομο,ακολουθάγαμε το ίδιο δρομολόγιο για να κάνουμε την επόμενη στράτα.Στο δρόμο μπλουστριζόμαστε με άλλους κουβαλητάδες και έπρεπε να προσέχουμε μην μπλεχτούνε τα ζα.

Ήταν πολύ δύσκολο να κουβαλήσεις δεμάτια με τα ζα κανταριασμένα.Πολλά μουλάρια ήσαν τσινιάρικα δεν μόνιαζαν με άλλα ζα και ο κουβαλητής έπρεπε να προσέχει.Όταν μάλιστα τα έπιανε μυίγα ή είχαν τριδώνες τότε καλά κουκούλια.Κλάφτα Χαράλαμπε! Δεν είχαν στασιό,και δεν τα κράταγες με τίποτα.Είχαν γίνει πολλά ατυχήματα στο κουβάλημα.Είχε χτυπήσει κάποιον κουβαλητή μια φορά ένα τσινιάρικο μουλάρι ,πεταλωμένο, στην τσιουλιά και τον πήγαν στο χωριό με τη τζιουβέρα.Δεν έπρεπε να αφήσεις τα φορτωμένα ζα από τα μάτια σου ούτε λεπτό. Κάποιος μια βολά ,στο δρόμο ,άφησε τα ζα φορτωμένα για σωματική του ανάγκη και στο πίτσι φυτίλι τουρλοκολιάστηκαν τα σαμάρια με τα δεμάτια μαζί.Μερικές φορές όταν το φόρτωμα ήταν ταμαχιάρικο κοβόταν η ίγκλα και από το ζόρισμα,το ζώο έμενε ξεϊγκλωτο και το σαμάρι με το φόρτωμα γύριζε και έπεφτε.Άντε μετά να πιάσεις το μουλάρι που αγριεμένο φουρλάτιζε, ορθοστάτιζε και δεν νταγιαντιζόταν με τίποτα.Πολλές φορές από τα νεύρα του ο κουβαλητής το τσούκλωνε κοντά με τα στούμπια ή αν ήταν ψωμομένος του’ριχνε και κανα τεγνέτσι και εκείνο λάκαγε τροκάτσι και το βρίσκανε στο χωριό, στο κατώι.Το κορμπάτσι πάντως θα το’τρωγε άλλη ώρα,δεν θα το γλύτωνε . Τα ζα που τα ήθελαν για έχα δεν τα πολυφόρτωναν. Μια βολά πάλι ένα παιδί κυνήγαγε να πιάσει ένα μουλάρι και πατώντας μονόπαντα πάνω σε μια φλέντζα από κούτσουρο γύρισε το ξύλο και ένα παρχάλι από ροζί μπήκε βαθιά στο πόδι του.Εκεί άρχιζαν τα γιατροσόφια. Η μάνα του έκαψε μια κουταλιά λάδι στη φωτιά και τσούζζζ την έριξε μέσα στη γούβα που είχε κάνει το ροζί και…..περδίκι. Ούτε ψίλος στον κόρφο του.Το μπορόκλησε όπως όπως, φίλεψε το παιδί λίγη τσιελίθρα και πάει καλιά του. Βγήκε λαπάντι. Συνέχισε το κουβάλημα σαν να μην έγινε τίποτα.Ας έρθουμε όμως στο θέρο.

Όσο προχώραγε το γιώμα και έφτανε το μεσημέρι οι θεριστάδες έπρεπε να ξαποστάσουν, να βάλουνε στο στόμα τους μια μπούκα, να πιούνε μια στάλα νερό και να φύγει η αποστασίλα . Ο ίσκιος της αχλάδας ήταν θεραπαή. Εκεί από κάτω έστρωναν το κυλήμι και καθισμένοι σταυροπόδι άνοιγαν τη χερότεσσα με το μαγείρεμα, ξεδίπλωναν από τη μπόλια το τυρί,ίσως μια στάλλα σύγκριατο ,στούμπαγαν το κρεμύδι στο γόνα και άρχιζε το φαγοπότι.Πολλές φορές γίνονταν σεμπριές.Έσμιγαν δύο φαμελιές τα εργατικά χέρια και πήγαιναν πότε στο χωράφι του ενός και πότε στου άλλου.Τότε το αφεντικό έπρεπε το μεσημέρι να έχει κάτι καλό στη χερότεσσα. Μια στάλα αρτιμή.Συνήθως κανένα κοκκορόπουλο καπαμά ή πολλές φορές μπακαλέο. Κάπου κάπου το έτσουζαν κιόλας αν το βαγένι του αφεντικού κράταγε ακόμα καμιά γραντζιά κρασί. Το νερό στη βαρέλα, παρ’ ότι ήταν κάτω από τον ίσκιο από το πρωί, ώσπου να έρθει το μεσημέρι γινόταν αλισίβα.Όσοι θέριζαν σε χωράφια του κάμπου, έστελναν νωρίτερα κάποιον να φέρει μια στάλα δροσερό νερό από κανα μαγκανοπήγαδο.Ήσανε αρκετά πηγάδια στον κάμπο με μαγκάνι ή με τέσα και τριχιά . Της Φραγκούς το πηγάδι ήταν με γκουβά και τριχιά,του Αρτέμη ήταν με μαγκάνι. Όσοι θέριζαν στα πιο ορεινά έφερναν νερό από καμια στέρνα .Στέρνες υπήρχανε αρκετές.Γέμιζαν με το νερό της βροχής . Πώς ; Έριχναν χλώριο ; Δεν χρειαζόταν . Το απολύμαιναν οι ακρίδες που έπεφταν μέσα.Μια φορά μέσα σε μια στέρνα είχαν βρεί ένα σφαχτό τάμπαρο.Μερικές φορές ,από την αναβροχιά οι στέρνες δεν έπιαναν νερό. Το καλοκαίρι το νερό ήταν λίγο και στον πάτο της στέρνας, θολό ,μπουλουμάς. Η δίψα όμως ήταν τέτοια που πιάναμε αυτό το κατακάθι με τον κουβά και το στραγγίζαμε με το μαντήλι για να ξαστερώσει και να σβήσουμε με αυτό τη δίψα μας.Οι τσοπάνηδες ήξεραν τα σπληθάρια και πήγαιναν εκεί να βρουνε νερό. Πολλές φορές έβρισκαν εκεί μέσα κοτσιλιές από πουλιά,αλλά και πάλι δεν δίσταζαν έστω να δροσιστούν. Εδώ θα πρέπει να πούμε ότι τα χωράφια δεν ήσαν όλα στον κάμπο. Έσπερναν σε κάθε γωνιά εκεί που μπορούσε να μπει αλέτρι.Αλλά και εκεί ακόμα που δεν έμπαινε αλέτρι τα έσκαβαν με το ξυνιάρι. .Ακόμα και σε ορεινά μέρη,και μέσα στα πουρνάρια ,στα κριτσιόπια, στις τρόκλες και στις πλεύρες ,άνοιγαν φωλιές και τις έσπερναν.Εκεί φυσικά κάθε χρόνο έπρεπε να κοπούν τα φρύγανα που ξαναφύτρωναν, τα σκασμένα και έβγαιναν κάθε χρόνο καινούργια. Να ξελιθαριστούν από νωρίς από τα ζόμπολα και τα τρόχαλα, για να είναι έτοιμα την εποχή του οργώματος ,με τα πρωταβρόχια, πέρα το Χινόπωρο.Δύσκολη και βασανιστική δουλειά. Ας έρθουμε όμως πάλι στο θέρο.

Όταν έφτανε το νερό με μιας τα δραπάνια φώλιαζαν στο μπράτσο ρούγκλωναν με την αράδα το νερό και η δίψα έσβηνε.Δεν υπήρχε μεγαλύτερη απόλαυση στη διάρκεια της ημέρας από του να σβήνει κανείς την κάψα και την αποστασίλα του με την ευλογημένη δροσιά του νερού. Το βράδυ όταν τελείωνε ο θέρος μάζευαν τα τσάβαλα,όλα τα συμπράγκαλα,έκρυβαν τα δρεπάνια σε κανα δεμάτι,για να μην τα κουβαλάνε στο σπίτι, όταν την άλλη μέρα πάλι θα συνέχιζαν το αποτέλειωμα του σπαρτού, έπαιρναν το δρόμο του γυρισμού ποδαρόδρομο.Πολλές φορές θέριζαν μέχρι που έπεφτε το σκοτάδι. Άλλες φορές πάλι, όταν δεν υπήρχε ζόρι, ή για άλλους λόγους, ό θέρος τελείωνε όταν λιοκρίζανε τά απόσκια.Στο πηγαινέλα στο χωράφι, οι γυναίκες που ετύχαινε να είχαν γεννήσει την εποχή του θέρου ,έπαιρναν ζαλιά τη νάκα με το κουτσούβελο ,ακόμα και το μπεσίκι.Όταν θέριζαν άφηναν το παιδί σε κανένα ίσκιο ώσπου να τελειώσουν και στα ενδιάμεσα ,όταν έκλεγε, το βύζαιναν από το λιγοστό γάλα που έβγαζαν και που από την αποστασίλα πίκριζε.Υπήρχαν περιπτώσεις που γυναίκες είχαν γεννήσει στο χωράφι και μάλιστα δεν προλάβαινε να έρθει ούτε η Μαμή.

Με το γυρισμό στο χωριό η δουλειά όμως της ημέρας δεν τελείωνε εδώ.Έπρεπε να ποτιστούνε τα ζά και αυτό γινόταν στις βρύσες του χωριού. Στη μεσαία και στην απανόβρυση.Μόνο που πολλές φορές για να πάρεις σειρά να ποτίσεις τα ζα, η κανταριά έφτανε πολλές φορές τα 150 μέτρα ,έτσι που όποιος ερχόταν από το χάνι καθυστερημένα η φάλαγγα έφτανε από τη μεσαία βρύση μέχρι το χάνι και όποιος ερχόταν από το πάνω χωριό,στην απανόβρυση ,ο τελευταίος έπρεπε να περιμένει στης Αράπισσας το Ρέμα,στον Αγιο-Δημήτρη. Αν το νερό ήταν μπόλικο μπορεί να ξεμπέρδευε το βράδυ αργά .Αν όμως ,όπως πολλές φορές, το νερό ήταν λίγο, ίσα που έσταγε η βρύση ,τότε καλά ξεμπερδέματα. Μπορεί από τη βρύση ,με το φώτημα να πήγαιναν κατ’ευθείαν στο χωράφι για δουλειά. Περιμένοντας στη σειρά τόσες ώρες δεν έλειπαν τα μαλώματα και τα σκουσμάρια ακουγιόσανε σε όλο το χωριό.Πολλές φορές, οι τσαρκαλιάρηδες πιανόσανε ακόμα και στα χέρια.Είδα γυναίκες να μαλώνουν για τα καλά και τα κοσμητικά επίθετα να πηγαίνουν και να έρχονται: Ρε παλιο πομποθήλυκο , ρε παλιο παρασάνταλο,εγώ είμαι μπροστά. Τι λες μωρ τρέγκουρη μωρ παλιο πατσιαβούρα ,μωρ παλιο φραχταπήδω,εσύ τώρα κόπιασες, αϊ ξεκομπήσου από δω παλιο τρελοκαμπέρω,και άλλα πολλά. Αλλοίμονο σε κείνον που μαζί με τα ζά ήθελε να γεμίσει και κανα κάθικο, να πάρει λίγο νερό για το σπίτι. Άκουγε το βρισίδι και τη βλαστήμια της χρονιάς για την καθυστέρηση. Για νερό, βλέπεις, πήγαιναν άλλες ώρες,και πάλι με τη σειρά. Άλλες φορές το βαρέλι φορτωμένο στα ζα και τις πιο πολλές φορές το ξύλινο βαρέλι κουβάλαγαν οι γυναίκες φασκιωμένο ζαλιά. Συνήθως,μαζί με το βαρέλι στον ώμο ή στην πλάτη ,που το κράταγαν με το ένα χέρι ή ζωσμένο με τριχιά στη ράχη ,μπορεί να κουβάλαγαν και μια βαρέλα ή ένα ντενεκέ με το άλλο το χέρι. Ας έρθουμε τώρα στο αλώνισμα.

Τα δεμάτια σε θεμωνιά ,στιβαγμένα δίπλα στο αλώνι,μέσα στο λιοπύρι, αποξεραίνονταν μέχρι να είναι έτοιμα για το αλώνισμα.Αν καμιά φορά έβρεχε το αλώνισμα καθυστερούσε,ώσπου σπαργουνιάσει το σπαρτό γιατί ήταν λουρό και πολλές φορές τα δεμάτια στο εσωτερικό μούχλιαζαν από την υγρασία. Το αλώνι ήταν πετρωμένο με καλντερίμι ή χωμάτινο.Το χωμάτινο αλώνι ήταν φυσικά μπελάς γιατί εκτός από την δύσκολη προετοιμασία (ξεχορτάριασμα,καθάρισμα από τις μερμηγκοφωλιές,καταβρέματα για να ταρατσώνει το χώμα κλπ),ήταν μπελάς και το μάζεμα στο τέλος του καρπού γιατί μπλεχόταν με το χώμα και πριν το άλεσμα ο καρπός ήθελε πλήσιμο για να φύγει η κοκκινιά και στερνά λιάσιμο.Η θεμωνιά φυσικά την ημέρα δεν έμενε αφύλαχτη γιατί οι κότες και τα πουλιά παραφύλαγαν και όταν έβρισκαν ευκαιρία μάδαγαν τα στάχυα και το γέννημα λιγόστευε και διαγουμιόταν. Τα μελιγκόνια επίσης ήτανε μια άλλη παρέα δολιοφθοράς που έφτιαχναν τις μελιγκονοφωλιές μέσα ή κοντά στο αλώνι. Μάζευαν το σιτάρι κουρκούμπες γύρω από την τρύπα της φωλιάς ακόμα και τη νύχτα .Για να τα ξεμπουντουλώσουν ρίχνανε μαύρο καμένο λάδι από την πριονοκορδέλα ή πασπαλίζανε τη φωλιά με ντι-ντι .

Όταν όλα ήσαν έτοιμα τα δεμάτια λύνονταν και το σπαρτό σκορπιζόταν γύρω από το στουγερό περιμένοντας κανα δυο μέρες ακόμα για να αποξεραθεί , να μην είναι λουρό όταν θα το πατούσαν τα ζα και να τρίβεται γληγογότερα.‘Ετοιμο το κουλούρι με το σκοινί ή την αλυσίδα , το καρσιντάγανε και το μπουρλιάγανε στο στουγερό. Το κουλούρι που ήταν ένα γερό ,χοντρό κλαδί γυρισμένο κουλούρα θα κράταγε τα ζα για να μη βγαίνουν από το αλώνι όταν ερχόσανε φούρλες .Έτοιμα και τα δικριάνια για να ανακατεύουν το λιώμα και να το συμπάνε προς τα μέσα που πετεγόταν στις άκρες όταν γλύστραγαν τα ζα .Έτοιμες οι λεμαριές και τα τραβηχτά. Εκεί θα δενόταν το ντουένι που θα το έσερναν τα ζα γύρω-γύρω για να τρίψουν το σιτάρι ή το κριθάρι ή το βίκο ή το λαθούρι ή ότι τέλος πάντων είχε απλωθεί στο αλώνι για να βγει ο καρπός.Στο ντουένι απάνου καβάλαγε οπωσδήποτε κάποιος που ήξερε ισοροπία , κυρίως εμείς τα παιδιά και με τη βίτσα στο χέρι,ζιακούταγε τα ζα φωνάζοντας ,και τα μαλινάριζε για να γυρίζουν φούρλες γρήγορα, για να τελιώσει το λιώμα μια ώρα αρχήτερα αλλά και γιατί όταν πήγαιναν σιγά βούταγαν, σκύβοντας και άρπαζαν χεριές χεριές το λιώμα , τσιαπαλάγανε και έτσι διαγουμιόταν ο καρπός.Στα ενδιάμεσα το λιώμα έπρεπε να γυριστεί.Έβγαζαν τα ζα από το αλώνι και το γύριζαν το απάνω κάτω με τα δικριάνια. Όταν το αλώνι ήταν φορτωμένο με πολλά δεμάτια χρειάζονταν τουλάχιστον πέντε ζα για να αλωνίσουν.Γι’αυτό αλώνιζαν δανεικαριά με άλλους τα ζα και έτσι γινόταν πιο γλήγορα και πιο εύκολα η δουλειά.Μεγάλη τσιεφαλάρια ήταν όταν τα ζα δεν ταίριαζαν όλα μαζί και μάλωναν .Οπότε υπήρχαν εξαιρέσεις την τελευταία στιγμή και αυτό δημιουργούσε μεγάλο πρόβλημα.Πιο πολλά ζα σήμαινε και περισσότερα χέρια για δουλειά και όλοι έδιναν ένα γιούτο, κυρίως στο σύμπισμα,στο γύρισμα,στο λύχνισμα,στο σάκκιασμα αλλά και σε άλλες δουλειές μέχρι που να μπει ο καρπός στο κασόνι . Τα ντουένια στο χωριό ήταν λίγα .Χωρίς ντουένι το αλώνισμα κράταγε διπλάσιες ώρες. Όταν οι καλαμιές του σιταριού γινόσανε κλόπος ,μαζευόταν το λιώμα γύρω από το στουγερό και άρχιζε το λίχνισμα που ήταν αρκετά δύσκολο γιατί έπρεπε να φυσάει αέρας για να ξεχωρίζει το άχιουρο από τον καρπό. Έπρεπε λοιπόν να περιμένουν πότε θα φυσήξει για να λυχνίσουν και μάλιστα όχι δυνατός αέρας ,γιατί έτσι θα σκόρπαγε μακριά το άχιουρο και πιθανώς μαζί και τον καρπό.Το άχιουρο ήταν και αυτό πολύτιμο για να παχνίζουν τα ζα το χειμώνα .Πολλές φορές το λύχνισμα γινόταν τη νύχτα που συνήθως φύσαγε ελαφρό αεράκι. 
Στο τέλος, ο καρπός μαζευόταν στρογκός στη μέση το αλώνι και εκεί έμπαιναν τα στοιχήματα ποιος θα πετύχει, έτσι προκούφι, πόσα κουβέλια θα βγούνε από το σωρό .Έβαζαν τον καρπό σε σακιά για να πάει μετά στο κασόνι,ή στο αμπάρι και στη συνέχεια στο μύλο για να αλεστεί. Μέτραγαν τη σοδιά με το κουβέλι και στο χωριό ακουγόταν ποιός τη χρονιά αυτή έκανε πολλά κουβέλια.Αυτός τότε, όταν έβγαινε όξω στο καφενείο, κορδωνόταν σαν γύφτικο σκεπάρνι για την πλούσια σοδιά και το κατόρθωμά του.Φυσικά,όταν τα δεμάτια ήσαν πολλά,δεν ξεμπέρδευε κανείς με ένα αλώνισμα γιατί δεν τα έπαιρνε όλα ένα αλώνι.
Η καλύτερη ώρα του αλωνίσματος ήταν η ώρα του φαγητού ,αν και στα ενδιάμεσα όλο και καμιά λατζίτα ,ή αν είχε φούρνισμα καμιά λαγάνα ζεστή και αχνιστή ,μπορεί και από μπομπότα,με τυρί,θα είχε ετοιμάσει η νοικοκυρά για κολατσιό και κέρασμα. Έβγαζαν λοιπόν τα ζα όξω από το αλώνι και τα πήγαιναν σε ίσκιο. Στον ίσκιο καθόσανε και οι αλωνιστάδες σταυροπόδι και όταν άνοιγε η τέσσα με το κοκκορό πουλο που είχε ετοιμάσει η νοικοκυρά ή ο μεζές στην πουγάνα, μοσκοβόλαγε ο τόπος και η ιεροτελεστία άρχιζε. Η μυρωδιά έσπαγε μύτες.Δίπλα περίμενε στον ίσκιο και το μανόλο με το κρασί, για να τα τσούξουν λιγάκι και να ευχηθούν στους νοικοκυραίους, καλοφάγωτος ο καρπός.Μερικές φορές όταν υπήρχε κέφι τραγούδαγαν.Εμείς τα παιδιά, καμιά φορά κρυφογελάγαμε με μερικά τραγούδια που έλεγαν : Γυναίκα φέρε μου το γκρα απ’την παλιο κασέλα.

Μετά το λιώμα εμείς τα παιδιά είχαμε και άλλη δουλειά,που ήτανε μάλιστα νυχτερινή.Είμαστε τότε γκοτζάμ τσουλάγρες. Έπρεπε να ξεβγάλουμε τα ζα. Δύο τρία ζα συντεριασμένα από τα καπίστρια , ξησαμάρωτα, άλλοτε αρκάτοι και άλοτε καβάλα, όταν κάποιο ζω ήταν μολαϊμικο, χωρίς σαμάρι,παρέα με γειτονόπουλα,τα πηγαίναμε στον κάμπο σε καμιά χερισιά με χορτάρι, μπαζιντί ή μουχρίτσα, τους βγάζαμε τα καπίστρια ,τους βάζαμε το πεδούκλι για να μην φύγουν και κοιμόμαστε εκεί το βράδυ,ξάπλα ,στο χώμα ο ένας δίπλα από τον άλλο,με λίγα σκουτιά,κοιτώντας τον ουρανό και μετρώντας τα αστέρια ώσπου να μας πάρει ο ύπνος.Η συναυλία από τα μπαμπακάτσια αντί να μας ξεκουφαίνει μας νανούριζε.Αυτό που μας νανούριζε περισσότερο ήταν όταν ακουγιόταν η μπίπα του γκεσεμιού και τα γιδοτρόκανα από τα πράματα που οι τσοπάνηδες είχαν ξεβγάλει στις πλεύρες και στα υψώματα..Όταν τύχαινε και πηγαίναμε νωρίς ,με το μούσγωμα, ξεμακραίναμε για κανα μπρίσκαλο ,τσεγκουρολόγημα ή για καμιά ζούλα από τις γκορτσαχλαδιές, ή καμια πίπλα,πάντοτε όμως λουμωχτά γιατί ο αγροφύλακας καθόταν στην Τραγασούρα μέχρι αργά και αν μας έπερνε βερβελέ αλλοίμονό μας.Θα έκανε στον πατέρα μας πρωτόκολο και θα είχαμε κακά ξεμπερδέματα. Άλλα βράδια,πολλές φορές στο χωριό είχαμε και τα νυχτέρια.Μαζεύαμε εμείς τα παιδιά παϊδες από τη μηχανή που έσχιζε τα κουριά και ανάβαμε φωτιά σε αριωμάδες. Στην αρχή τίκλωνε ο τόπος από τον καπινό .Μετά όμως ,όταν δρίμωνε η φωτιά, οι γυναίκες καθόσανε γύρω με τα μαντήλια στο κεφάλι ,φακιόλι ή καταμπουλιά με τις ρόκες και τα βελόνια στο χέρι και άλλες νέθανε ,άλλες πλέχανε και άλλες ξεκολιάζανε τα παντελόνια τουν αντρώνε που είχαν μισοτριβιάσει.Πολλές προίκες είχαν γίνει σ’αυτά τα νυχτέρια.Πολλές φορές, η γυναίκα καλαμπουρτζού, ντυνότανε μπούλα για να κάνει αστεία και να περγελάσει κάποιον και το γέλιο ακουγιόταν σε όλο το χωριό. Στην παρέα, για να περνάει η ώρα,λέγανε και παραμύθια,αινίγματα αλλά συνήθως πήγαινε το λακριντί και το κοτσομπολιό σύννεφο.Στα αινίγματα αυτός που έβρισκε το αίνιγμα το συνόδευε με πρόλογο : Με τάβγα του με τάμπα του με τα κολοστροσίδια του δεν είναι……το τάδε. Κόλλαγαν και του κολοβού σκυλιού νουρά.Εκεί μάθαινες όλα τα νέα του χωριού,είτε καλά ήσαν είτε άσχημα.Η είδηση κυκλοφόραγε με τον αέρα.

Στο θέρο όμως είχαμε να μαζέψουμε και άλλα σπαρτά εκτός από τα σιτάρια. Τα βικολάθουρα ,μπιζέλια κλπ. Αυτά έπρεπε να ξεριζωθούν με το χέρι. Σκυφτοί, γιατί ήσαν κοντά, αλλά και πολλές φορές γονατιστοί. Το μαρτύριο ήταν στη μέση αλλά και τα τριβόλια που κάρφωναν τα χέρια και μένανε μέσα. Στο τέλος έπρεπε να κάθεσαι και να ξετριβολίζεις τα χέρια πολλές ώρες.Ο θέρος δεν τελείωνε όμως αν δεν θεριζόταν και η ζουλίτσα όπως επίσης και η φατσή. Τα σπαρτά αυτά ήσαν απάνου στην Αρπακωτή.Για να πας στην Αρπακωτή δεν ήταν και εύκολο πράμα. Το πατούλιο το κουμπούρωνε μπονώρα-μπονώρα, με το δροσιό για το χωράφι ,στο βουνό,ποδαρόδρομο ή καβάλα στα ζα,από το μονοπάτι, που ήταν γεμάτο τρόκλες,της Βαρσανίτσας ή από της Αράπισσας το Ρέμα.Το βράδυ όταν έμενε αθέριστο σπαρτό ,για να αποφύγουν το πηγαινέλα στο χωριό, έμεναν στο βουνό.Κοιμόσανε όξω. Έστρωναν ελατόκλαρες χάμου.απάνω ένα στρωσίδι και ύπνο με πειράγματα και καλαμπούρια. Οι ελατόκλαρες όμως τσίμπαγαν και οι ντελικάτοι παίρναγαν τον έρμο τους.Πολλές γυναίκες μερικές φορές όταν έμεναν έγκυος και τις ρώταγαν,η απάντηση ήταν : «Μωρ’το άρπαξα στην Αρπακωτή αλλά μη λες τίποτα».

Βέβαια η ζουλίτσα και η φατσή ήσαν καρποί πολυτελείας.Η φατσή για μαγιέρεμα και το σιτάρι της ζουλίτσας για ψωμί που γινόταν κατακίτρινο ,χάσικο και πεντανόστιμο.Πολλές φορές όποιος δεν είχε ζουλίτσα έκανε τράμπα με άλλον και αλλάζανε με σιτάρι είδος με είδος.
Βιβλίο όμως θα μπορούσε να γράψει κανείς με τις αγροτικές ασχολίες και τον τρόπο που τα βγάναμε πέρα ,χωρίς μηχανήματα,χωρίς εργαλεία,αλλά με πείσμα, υπομονή και δουλειά. Έτσι ήταν τότε. Δύσκολα χρόνια. Ίσως σε άλλες περιοχές να ήταν τα πράγματα πιο τραγικά. Σήμερα υπάρχουν τα μηχανήματα που θερίζουν μόνα τους και τον καρπό τον παίρνουν από το χωράφι, τον σακκιάζουν και μας τον φέρνουν κατ’ευθείαν στο κασόνι.Δεν χρειάζεται να πάμε επί τόπου. Τα δραπάνια, τα ντουένια και τα αλέτρια ψάχνουμε να τα βγάλουμε από την αστράχα για να τα κρεμάσουμε στα σαλόνια για ενθύμιο και για φουμιά.
Ίσως κάποιοι να έχουν την άποψη ότι τέτοιες καταστάσεις που ζήσαμε σε μια συγκεκριμένη εποχή της ιστορίας του χωριού μας,στα πέτρινα χρόνια, όταν εξιστορούνται και βλέπουν το φως της δημοσιότητας, στενοχωρούν και φέρνουν στο στόμα πίκρα, και ότι αυτά πρέπει να μπαίνουν στη λήθη. Δεν είναι έτσι. Όταν τα φέρνουμε στη μνήμη μας ,αισθανόμαστε υπερήφανοι που, παρ’ ότι ζήσαμε τόσο δύσκολα χρόνια, σταθήκαμε όρθιοι , προχωρήσαμε με το κεφάλι ψηλά ,τα βγάλαμε πέρα και φτάσαμε στο σήμερα ,που όλα αυτά που αναπολούμε από τον καναπέ, όσοι τουλάχιστον τα έζησαν ,έρχονται σαν γλυκόπικρες αναμνήσεις, που μας δυναμώνουν ακόμα περισσότερο για να αγωνιστούμε για κάτι ακόμα καλύτερο.
Θανάσης Κουτσούγερας
Βλαχέρνα Αρκαδίας

~~~~~~~~~~~~
* Ευχαριστίες στον φίλο και συνεργάτη Νίκο Καβουρίνο για την αποστολή του παραπάνω κειμένου.
Το οποίο θα δημοσιευτεί στην έντυπη μορφή της εφημερίδας "Αρκαδικό Βήμα" - Ιούλιος 2015.

Το σύγχρονο πολιτικό μας φάσμα

Προσωπικά θεωρώ ότι η ανθρωπότητα δεν έχει άλλη επιλογή από την λιτότητα. Λιτότητα με την έννοια της εξοικονόμησης και αναπλήρωσης των φυσικών πόρων που «καταναλώνει». Αλλιώς δεν έχει καθόλου μέλλον.

του Γιάννη Μακριδάκη
ΧΙΟΣ


 Από το Προεδρικό Μέγαρο - Nikos Libertas / SOOC


Αυτή βέβαια η επιλογή της λιτότητας ουδεμία σχέση έχει με τις πολιτικές λιτότητας που ακολουθούνται ετσιθελικά και τυραννικά σε επιμέρους χώρες και τους πολίτες τους, την ίδια στιγμή που ο παγκόσμιος καταναλωτισμός γιγαντώνεται.

Στην Ελλάδα η επενδυτική αριστερά είχε πάντοτε παντιέρα το τέλος της λιτότητας, μέχρι που το κυβερνητικό κομμάτι της την υιοθέτησε τελικά ως αναπόφευκτη θυσία για την παραμονή της χώρας στο ευρώ αλλά το αριστερότερο τμήμα της συνεχίζει να την διατρανώνει, αν και γνωρίζουν ότι δεν έχουμε κάνει ως κράτος καμία απολύτως προετοιμασία για την αποτολμήσουμε και να έχουμε ελπίδες επιβίωσης.

Οι μεν λοιπόν θεωρώ ότι φέρθηκαν εντελώς αναξιοπρεπώς και χυδαία, ενώ οι περισσότεροι των δε θεωρώ ότι ακροβατούν επικίνδυνα έχοντας ως υπόστρωμα ασφαλείας παρωχημένες και αποτυχημένες πολιτικές, οι οποίες ακολουθήθηκαν στο παρελθόν και οδήγησαν στο σήμερα.

Το θέμα δεν είναι ούτε να πάρουμε δανεικά από άλλους, ούτε να διαγραφεί το χρέος μας για να συνεχίσουμε τον καταναλωτικό μας βίο και ό,τι αυτός συνεπάγεται για τους φυσικούς πόρους του πλανήτη και την απαξίωση της ζωής μας.

Το θέμα είναι να νιώσουμε και να κατανοήσουμε τη χυδαιότητα και τη ματαιότητα του ζειν ως καταναλωτής και να αλλάξουμε πορεία όσο είναι καιρός, να επαναστήσουμε τις αξίες μας.
Κατανοώ λοιπόν όσους προτιμούσαν ανέκαθεν την εκποίηση των φυσικών πόρων της χώρας, την εκπόρνευση του τοπίου και των ιδιαιτεροτήτων της, φυσικών και πολιτισμικών αλλά και την εξαθλίωση μεγάλου μέρους του πληθυσμού της στο όνομα της ατομικής τους πρόσκαιρης βολής, αλλά δεν τους εκτιμούσα ανέκαθεν πολιτικά διότι τους έβρισκα πολύ ρηχούς και ιδιοτελείς, απόλυτους συνεχιστές της ίδιας αυτοκαταστροφικής ιστορικής πορείας και φέροντες ευθύνη μέγιστη για την κατάντια του γένους των ανθρώπων.
Κατανοώ επίσης όσους εξεγείρονται και φτάνουν στο σημείο να αναφωνούν "όχι μέχρι τέλους" και "ρήξη τώρα με το σύστημα", αλλά θεωρώ ότι οι περισσότεροι εξ αυτών ποθούν να ακολουθήσουμε μια κατεύθυνση εντελώς λανθασμένη και δοκιμασμένη με αποτυχία, μια κατεύθυνση η οποία με απωθεί εντελώς ως ιδέα και ως προοπτική. Ανάμεσά τους όμως υπάρχουν κάποιοι, οι οποίοι ακόμη είναι μειονότητα στο πολιτικό μας φάσμα αλλά αποτελούν ρεύμα ολοένα πιο πολυπληθές στην κοινωνία, οι οποίοι προσεγγίζουν το θέμα της αλλαγής πορείας μας εύστοχα και ουσιαστικά, στρεφόμενοι στις αξίες και στην πρωτογενή ζωή, έχουν δε κάνει πράξη κατά πολύ την πολιτική τους θεώρηση σε τοπική αλλά και σε παγκόσμια κλίμακα, με ορατά ήδη τα πρώτα δείγματα της νέας πραγματικότητας, της μετακαταναλωτικής εποχής, που αποτελεί μονόδρομο για την ανθρωπότητα.
Αυτοί που δεν κατανοώ όμως και που δεν εκτιμώ πλέον καθόλου, είναι οι μεσοβέζοι υποκριτές, όσοι ανήκαν μέχρι πρότινος στην κατηγορία των ψηφοφόρων του Σύριζα, ψήφισαν δηλαδή τέλος στα μνημόνια κλπ, αλλά ανακάλυψαν τελικά τη μία και μοναδική αλήθεια, που δεν ήταν άλλη από το να στηρίξουν όσα μετά βδελυγμίας απέρριπταν, έγιναν οπαδοί του Τσιπριανισμού, και φέρονται έκτοτε ως μέλη φανατικά μιας προσωπολατρικής αίρεσης που δημιουργήθηκε και ενδημεί στους κόλπους της επενδυτικής αριστεράς, η ένταξη στην οποία απαιτεί, λες, να απεκδυθεί ο πιστός την τσίπα του. Είναι μια νέα απόδειξη αυτοί ότι η εποχή μας σάπισε.

___________

ΑΝΑΒΑΛΛΕΤΑΙ ΤΟ 5o ΠΑΓΓΟΡΤΥΝΙΑΚΟ ΑΝΤΑΜΩΜΑ στο Θέατρο «Αντώνης Τρίτσης» στο Ίλιον





ΤΗΛ. ΠΡΟΕΔΡΟΥ: 6932.30.50.21


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
                             
                                    
Λόγω των τελευταίων εξελίξεων, το 5ο ΠΑΓΓΟΡΤΥΝΙΑΚΟ ΑΝΤΑΜΩΜΑ, που είχε προγραμματιστεί από την Παγγορτυνιακή Ένωση, για την Κυριακή 12 Ιουλίου στο Θέατρο «Αντώνης Τρίτσης» στο Ίλιον, αναβάλλεται για τον Σεπτέμβριο.
ΕΚ ΤΟΥ Δ.Σ.

ΤΟ ΝΕΟ "ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ" ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΟΥ ΑΚΟΥΤΕ ΣΤΗΝ ΕΡΤ ΤΡΙΠΟΛΗΣ ΖΩΝΤΑΝΑ ΣΤΟΥΣ 101,5 FM.


ΤΡΙΠΟΛΗ

ΤΟ ΝΕΟ "ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ" ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 

8:00 -10:00 : Περιφερειακή Ενημερωτική εκπομπή
10:00 -11:00 : Αθλητική ενημέρωση
11:00 -12:00: Πολιτιστική εκπομπή
12:00 - 13:00: Μαγκαζίνο ( μουσική, σχόλιο, χιούμορ)
13:00 -13:30: Αναλυτικό Δελτίο Ειδήσεων
13:30 -14:00: Μουσικό πρόγραμμα
14:00- 15:00: Ραδιοεφημερίδα
Σύνδεση με Αθήνα
* Σύντομα Δελτία Ειδήσεων (10:00, 11:00, 12:00)


Τηλέφωνα και email επικοινωνίας ΕΡΤ Τρίπολης :
E-mail: erttripolis@ert.gr
Τηλ : 2710 224857
Fax : 2710 222536

Αριστοτέλειο Πανεπιστημίο Θεσσαλονίκης: μέχρι τα μεσάνυχτα της Πέμπτης είχαν απαντήσει στο ερωτηματολόγιο περισσότεροι από 178.000 πολίτες. Το ΟΧΙ υπερέχει συντριπτικά σε ποσοστό που αγγίζει το 70%, έναντι του ΝΑΙ που βρίσκεται κάτω από το 30%.

Δημοσκόπηση του ΑΠΘ: ΟΧΙ: 69,7% – ΝΑΙ: 29,3%
   ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ  
2 Ιουλίου 2015



Οι δημοσκοπήσεις αποτελούν εργαλείο ανάλυσης και δευτερευόντως πρόβλεψης, ωστόσο η πολιτική των εταιριών /δημοσκόπων συχνά έχει αποδειχτεί ότι εξασφαλίζει πρώτα τα συμφέροντα «του πελάτη». Με ότι συνεπάγεται αυτό …
Επιλέξαμε να παρουσιάσουμε μια δημοσκόπηση με πρωτοβουλία της ερευνητικής ομάδας φοιτητών του μεταπτυχιακού προγράμματος Πολιτικής Ανάλυσης του τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Τα αποτελέσματα της έρευνας δεν προέρχονται από σταθμισμένο δείγμα. Η έρευνα διενεργείται αποκλειστικά στους χρήστες του διαδίκτυου. Όπως αναφέρουν στη σελίδα τους στο facebook μέχρι τα μεσάνυχτα της Πέμπτης είχαν απαντήσει στο ερωτηματολόγιο περισσότεροι από 178.000 πολίτες. Το ΟΧΙ υπερέχει συντριπτικά σε ποσοστό που αγγίζει το 70%, έναντι του ΝΑΙ που βρίσκεται κάτω από το 30%.

Η σελίδα της έρευνας: http://www.surveygizmo.com/s3/2214286/889c77ede800

Η σελίδα στο facebook: https://www.facebook.com/refsurvey

Β. Παπακωνσταντίνου: Την Κυριακή παίρνουμε πίσω την ζωή μας -Λέμε ΟΧΙ σε όλα


Δημοψήφισμα    ΟΧΙ   Παπακωνσταντίνου

Θέση για το επερχόμενο δημοψήφισμα, πήρε την Τρίτη ο μεγάλος ερμηνευτής, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, με ανάρτηση του στο youtube, όπου παρουσίασε βίντεο με το τραγούδι του "ΟΧΙ ΣΕ ΟΛΑ", τροποποιώντας αναλόγως για το δημοψήφισμα την εισαγωγή...
«Την Κυριακή παίρνουμε πίσω την ζωή μας.
Τους λέμε ένα βροντερό ΟΧΙ σε όλα
που κουρέλια κάνουν τα όνειρα μας.»